مطالب مرتبط

1 دیدگاه

  1. آرمان رياحى

    این حرف درستى نیست. مصحح هاى متون کهن ، خوانش هاى متفاوتى از یک متن عَرضه مى کنند. در واقع پیشنهاد آن ها بر مبناى قرائت متن شناسى و دستیابى به نسخ قدیمى و مینا قرار دادن یکى از این نسخه ها به عنوان متن مبدأ است.
    این یک روش علمى و مرسوم است که از غرب به ما رسیده. از آن جا که اشعارو دیوان ها و کتب قدیمى در زمان پیش از صنعت چاپ نسخه بردارى مى شدند، ما شغل پررونقى به نام کتابت داشتیم. کاتب ها بسیار در کارشان سهو مى افتاد و اشتباه انسانى در ثبت و ضبط لغات مى کردند. در واقع ما یک متن واحد از متون قدیمى نداریم و چون بیش تر این اشعار از زمان سروده شدنشان صدها سال گذشته و اغلب شاعران و نویسنده ها خودشان در زمان حیاتشان به جمع آورى آثارشان همت نمى گماردند، دسترسى به نسخه و دستخط اصلى گوینده طبعاً غیرممکن است.
    براى همین ادب دانان و نسخه شناسان نسخه هایى را مبدأ قرار مى دادند که زمان کتابتش هرچه بیش تر به زمان حیات گوینده و یا نویسنده ى اثر نزدیک باشد.
    با این همه باز هم در چاپ مجدد، ما با اختلاف سلیقه و رویه روبرو هستیم.
    این شعر معروف سعدى را با تصحیح ادیب دانشمند محمدعلى فروغى از اول کودکى با همین ضبط، به یاد مى آوریم. چون در کناب هاى فارسى ،” یکدیگر” نوشته بودند. اصلاً هم پرت نیست. چون منظور این است که انسان ها در یک اجتماع به هم وابسته هستند.

    پاسخ

ارسال یک نظر

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

کلیه حقوق محفوظ و متعلق به پایگاه خبری می باشد. | طراحی و پشتیبانی فنی توسط پشتیبان وردپرس