اخبار را به سبک گلونی بخوانید ...

ده نکته درباره رومئو و ژولیت

پایگاه خبری گُلوَنی، معین بادپا: بدون شک معروف‌ترین داستان عاشقانه جهان، نمایشنامه رومئو و ژولیت به قلم ویلیام شکسپیر است.

عشقی که دچارشدگان آن جز با مرگ به آن دست نمی‌یابند. برای درک اهمیت این اثر در آثار عاشقانه جهان، کافی است بدانیم که واژه رومئو در زبان انگلیسی و چندین زبان دیگر، مترادف با مرد جوان عاشق معنی می‌شود. اگر این نمایشنامه را خوانده‌اید یا نسخه سینمایی و اجرای صحنه‌ای آن را دیده‌اید، شما را به خواندن ده نکته که شاید درباره آن نمی‌دانستید، دعوت می‌کنم.

ده نکته که شاید درباره رومئو و ژولیت ندانید

یک. اگرچه رومئو و ژولیت هرگز وجود خارجی نداشتند و شخصیت‌های خیالی هستند، اما خانه‌ای قدیمی متعلق به قرن شانزدهم میلادی در ورونای ایتالیا، به خانه ژولیت شناخته می‌شود. مالک این خانه خانواده کپلو (Capello) بودند که نامی مشابه خانواده کپیولت (Capullets) در نمایشنامه دارند. هر ساله هزاران گردشگر به خانه فرضی ژولیت می‌روند و نامه‌های بسیاری خطاب به عشق‌شان بر روی دیوار بیرونی نزدیک بالکن مشهور داستان می‌چسبانند.

نامه‌های مردم بر دیوار خانه فرضی ژولیت
نامه‌های مردم بر دیوار خانه فرضی ژولیت

دو. ریشه اصلی داستان رومئو و ژولیت به بیش از دو هزار سال پیش بازمی‌گردد. داستان‌ها و اشعار متفاوتی وجود دارند که هم در طرح و هم در شخصیت‌ها تشابهاتی با نمایشنامه شکسپیر دارند. اما نمایشنامه شکسپیر به طور مستقیم تحت تأثیر شعری از آرتور بروک به سال ۱۵۶۲ با نام «تاریخ باستانی رومئو و ژولیت» بود. این شعر بر اساس داستانی از لوئیجی دا پورتو در سال ۱۵۲۴ با نام ژولیت و رومئو سروده شد که آن را نیز بر اساس کتاب دگردیسی‌های اوید می‌دانند. اثری که در سال ۸ میلادی نوشته شده است. بنابراین آنچه در نمایشنامه شکسپیر می‌خوانیم، برداشتی است از کتابی در دو هزار سال پیش.

تاریخ باستانی رومئو و ژولیت
تاریخ باستانی رومئو و ژولیت

 

طالع‌بینی در آثار شکسپیر

سه. علاقه شدید شکسپیر به طالع‌بینی در این نمایشنامه کاملاً مشهود است. در اغلب آثار شکسپیر سرنوشت شخصیت‌ها بر اساس حرکت ستارگان تعیین شده است. همین ویژگی در این اثر، موجب شد تا به رومئو و ژولیت، لقب عاشقان ستاره‌ای را بدهند. به عبارت دقیق‌تر عاشقانی که ستاره و طالع‌شان نحس است. در بخشی از نمایشنامه، رومئو پیش‌بینی می‌کند که «ذهن من رنجه از رخدادی است، آشکاره در میان ستارگان، که با تلخی، چرخش خوفناک خویش را آغاز می‌کند، و با عقوبتِ خوارِ مرگِ نابگاه، به آخر می‌رسد». اعتقاد به تأثیر حرکات ستارگان و سیارات در عصر الیزابت، به شدت زیاد بود و بسیاری از آنان با طالع‌بین‌ها مشورت می‌کردند تا در تصمیم‌گیری‌های مهم به آن‌ها کمک کنند.

چهار. نمایشنامه روئو و ژولیت، واژگان بسیاری را به دایره لغات زبان انگلیسی اضافه کرد. این موضوع در مورد آثار دیگر شکسپیر هم صدق می‌کند. تا جایی که بر اساس تازه‌ترین برآوردها تعداد کلمات ساخته شده توسط این نمایشنامه‌نویس مشهور، از ۱۷۰۰ واژه به ۳۰۰۰ واژه رسیده است. او خالق عبارات مشهوری است که به صورت اصطلاح در زبان انگلیسی رایج شده است.

شکسپیر به ورونا نرفته است؟

پنج. به احتمال بسیار زیاد ویلیام شکسپیر حتی یکبار هم از ورونا، جایی که داستان در آن رخ داده است، دیدن نکرده است. اگرچه در آثار او، چندین نمایشنامه با پس‌زمینه‌ای ایتالیایی به چشم می‌خورد، اما پژوهشگران آثار شکسپیر معتقدند که او هرگز به ایتالیا سفر نکرده است. جالب است بدانید که نه تنها ایتالیا را ندیده، بلکه بسیاری معتقدند او هیچ‌وقت از انگلستان خارج نشده است. بنابراین آنچه با عنوان ادبیات و فضای ایتالیایی در آثار او به چشم می‌خورد، احتمالاً تنها درک درست او از فرهنگ ایتالیایی بر اساس مطالعات اوست.

شش. زمان نگارش نمایشنامه رومئو و ژولیت به طور دقیق مشخص نیست. اما در نمایش، دایه ژولیت به زلزله‌ای اشاره می‌کند که ۱۱ سال پیش رخ داده است. این احتمال وجود دارد که منظور زلزله ۱۵۸۰ در دوور است. به هر حال براساس تخمین‌ها شکسپیر اثر را در سال ۱۵۹۱ آغاز کرد و در نهایت در سال ۱۵۹۵ تکمیل کرد. نسخه‌های این کتاب چندین مرتبه ویراستاری شد که نزدیکترین متن به اصل اثر را نسخه دوم می‌دانند.

هفت. در طول بیش از چهارصد سال گذشته، اجراهای بسیاری از رومئو و ژولیت به روی صحنه رفته است. اما اولین اجرای این نمایشنامه در سال ۱۵۹۷ اتفاق افتاد. با توجه به اینکه در آن زمان، زنان مجاز به بازی در نمایش نبودند، یک مرد نقش ژولیت را ایفا می‌کند. گفته می‌شود گروه نمایشی مردان چمبرلین، این نمایش را اجرا کردند و یک بازیگر جوان به نام رابرت گروچ نقش ژولیت را بازی کرد.

پایان داستان در ابتدای کتاب

هشت. بسیاری از خوانندگان این اثر، زمانی که به پایان داستان می‌رسند شوکه می‌شوند. در حالی که همانند بسیاری از آثار شکسپیر، پایان نمایش در ابتدای کتاب به خواننده گفته شده است. در ابتدای نمایش شعری آورده شده است که پایان داستان را لو می‌دهد:« دو دلداده با ستارگانِ قِران، دیده بر حیات گشایند؛ و رخداد شوم رقت‌بار، همراه مرگشان، نزاع نیاکان را به خاک سپارد…. و لجاجت خشم پدرانی که جز با مرگ فرزندان پایان نمی‌یابد.» این شروع به مخاطب می‌گوید که قرار است در پایان شاهد چه اتفاقی باشد.

نه. مشهورترین داستانی که از رومئو و ژولیت برداشت شده است، نمایشنامه‌ای موزیکال است که برای نخستین بار در سال ۱۹۵۷ در برادوی به روی صحنه رفت. در نمایش «وست ساید» محل داستان به جای دوران رنسانس در ورونا، متناسب با فضای ۱۹۵۰ نیویورک بازنویسی شد و در آن رقابت بین دو بانوی جوان از دو قومیت‌ مختلف کاپولت و مونتاگو شکل گرفت.

ده. جالب است بدانید که این نمایش، همیشه هم تشویق و تحسین منتقدان را به همراه نداشت. ساموئل پیپس یکی از معروف‌ترین منتقدان رومئو و ژولیت در سال ۱۶۶۲ در نقدی درباره این نمایش نوشت:« این نمایش بدترین نمایشی بود که در زندگی‌ام شنیده بودم. بدترین کاری که در عمرم کردم، دیدن این نمایش بود.» اما بعدها نظر مثبت منتقدان را به خود جلب کرد. از جمله ساموئل جانسون منتقد و مقاله نویس نشریات، درباره آن نوشت:« این نمایش یکی از لذت‌بخش‌ترین نمایشنامه‌های ما است.»

پی نوشت: متن بخش‌هایی از کتاب که در بند ۳ و ۸ آورده شده است بر اساس ترجمه فؤاد نظری انتشارات ثالث است.

منبع: روزنامه اطلاعات | یکم خرداد ماه ۹۷ | ضمیمه ادب و هنر

کد خبر : 97215

لینک کوتاه مطلب : https://golvani.ir/?p=97215

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.