ساخت تخت جمشید به دست چه کسانی و در چه زمانی انجام شد؟
به گزارش گلونی تخت جمشید در دوره باستان نیز در ایالت پارس قرار داشته و مرکز آن در دوران اسلامی شیراز بوده است.
چند هزار سال پیش، یعنی تا قبل و حتی کمی بعد از شکلگیری امپراتوری هخامنشی عیلامیان ساکن این قسمت از جغرافیای ایران بودهاند تا این که با ایرانیان تازهرسیده به فلات ایران که به صورت قبیلهای زندگی میکردند، همسایه شدند.
میتوان گفت از بین اقوام ایرانی که به فلات ایران جاری شدند، حدود سههزار سال پیش پارسیان به سرزمین فارس امروزی رفته و در نقاط مختلف این سرزمین سکنا گزیدند و در دوران امپراتوری هخامنشی کاخهای متعددی در آن ساختند.
یکی از آن کاخها تخت جمشید بود. تا اینجا متوجه شدیم که تخت جمشید در دوران شاهان هخامنشی ساخته شده است.
در ادامه با ما همراه باشید تا ببینیم کدام یک از امپراتوران این شاهنشاهی بزرگ در ساخت تخت جمشید نقش داشتهاند.
غالب بنا و ساختمانهای تخت جمشید در دوران داریوششاه و پسرش خشایارشا ساخته شدهاند. در حدود ۵۱۸ قبل از میلاد، داریوش هخامنشی صخرهای در شمال غرب مهرکوه (کوه رحمت) برمیگزیند تا کوشک شاهانهاش را بر آن بنا نهد.
این بنا همانی است که ما امروزه آن را با نام تخت جمشید میشناسیم. شاید بتوان گفت آن زمان، هدف داریوش از ساختن تخت جمشید ساخت یک پایتخت اداری و سیاسی نبوده و او میخواسته تا مکانی برای برگزاری تشریفات ایرانی برقرار کند.
تعدادی از این بناها هم در دوران اردشیر یکم به پایان رسیده و اردشیر سوم دست به مرمت و تعمیر این آنها زده است.
گفتنی است که آرامگاه اردشیر دوم و اردشیر سوم هم در کوهپایه شرقی تخت جمشید کنده شده است.
ارنست هرتسفلد درباره مجموعه تخت جمشید گفته است: «چنان مینماید که تخت جمشید جایی بوده است که به علتهای تاریخی و علایقی ریشهدار، در زادگاه و دودمان هخامنشی ساخته شده و نگهبانی گشته و تنها در مواقع برگزاری مراسم و تشریفاتی خاص از آن استفاده میشده است».
تعدادی از محققان دیگر نیز معتقدند که تخت جمشید تنها برای مراسمی مانند نوروز به کار میرفته است.
عدهای دیگر هم با توجه به اسناد دیوانی و با توجه به برخی بناها مانند حرمسرا و همینطور با در نظر گرفتن وسعت مجموعه تخت جمشید آن را یک مرکز سیاسی و اقتصادی بزرگ میدانند.
با گلونی همراه باشید تا در یادداشتهای بعدی بیشتر درباره این بنا مهم در تاریخ کشورمان بخوانیم.
تاریخچه معماری تخت جمشید در شیراز و میدان نقش جهان اصفهان
پایان پیام
نویسنده: کیمیا قنبری