پایگاه خبری گلونی، رضا ساکی: اغلب حوادث یک وجه ناپیدا وجود دارد که هیچ‌گاه در خبرگزاری‌ها درج نمی‌شود و یا اصلا خبرنگاران به آن دست‌رسی پیدا نمی‌کنند. خیلی اوقات خبرنگاران رسمی چیزهایی درباره حوادث می‌دانند که شهروندخبرنگاران از آن بی‌اطلاعند. خیلی وقت‌ها هم حتی خبرنگاران رسمی هم از برخی پشت‌پرده‌ها و مصلحت‌ها در حوادث بی‌خبرند و برمبنای آن قضاوت می‌کنند.
در حوادثی چون حادثه‌ی پیش آمده برای کیانا دارابی هم وجوه ناپیدایی و البته ناگفتنی وجود دارد که ما خبرنگارهای رسمی نمی‌توانیم به آنها اشاره کنیم. این موارد اغلب حوزه خصوصی و خانوادگی را در بر می‌گیرد که کمکی زیادی به حل ماجرا می‌کند اما اخلاق رسانه‌‌ای مانع نشر آنهاست و خبرنگاران هرگز آن را فاش نمی‌کنند.
حالا تصور کنید در چنین فضایی، شهروندخبرنگاران و اهالی مقیم تلگرام و شبکه‌های اجتماعی از صبح تا شب مشغول تحلیل حادثه پیش آمده برای کیانا هستند بدون این که از آن حواشی چیزی بدانند.
بگذارید مثالی بزنم. چند هفته پیش مهمان آقای قالیباف شهردار تهران در یک جمع خصوصی بودیم. جمعی متشکل از سردبیران و دبیران حوزه شهری روزنامه‌ها و رسانه‌‌های دیداری و شنیداری. در این جمع خصوصی پرسش‌های زیادی با شهردار تهران مطرح شد و بحث گاهی چالشی شد. یکی از پرسش‌هایی که باعث بگومگوی شهردار با یک خبرنگار شد آنجا بود که خبرنگاری درباره مرحوم چراغی پرسید. همان کارگری که در سال گذشته در نزاع با پیمانکارهای شهرداری کشته شد. خبرنگار که از پشت‌پرده‌ها خبر نداشت از اختصاص پیدا نکردن مسکن به بازماندگان مرحوم چراغی پرسید و به شدت به شهرداری انتقاد کرد اما وقتی چند نمونه از مشکلات بحث واگذاری این مسکن را شنید قانع شد و حق را به شهردار تهران داد.
فراموش نکنیم که فقط با خواندن یکی دو خبر از این سایت و آن سایت نمی‌توانیم حادثه‌ای را قضاوت و تحلیل کنیم. وقایع زوایایی دارند که ما از آنها بی‌خبریم. پس بهتر است کار را به کاردان بسپاریم و بگذاریم رسانه‌‌های رسمی درباره آن حرف بزنند و کار را پیش ببرند.
پایان پیام