پایگاه خبری گلونی، رضا ساکی: ابراهیم حاتمیکیا چندی پیش در گفت‌وگویی جذاب و جنجالی با «مهرنامه» گفته بود:
«اگر تغییر و تکامل در من رخ ندهد که اساساً احساس می‌کنم، مرده‌ام. خاطره‌ای برای شما از زندگی شخصی خودم در سال ۸۸ تعریف می‌کنم. از بیان این خاطره، می خواهم رفتار خودم با پدرم را مقایسه کنم. ما در خیابان پامنار زندگی می‌کردیم. در جریان ۱۷ شهریورماه وقتی تیراندازی شروع شد، می خواستم تا به همراه پسرعموهایم از خانه فرار کنم و به خیابان بروم. پدرم در خروجی را قفل کرد و حتی برای اطمینان پشت بام را بست. هیچ راه فراری از خانه برای ما نگذاشت. بعد هم تأکید کرد که اگر از خانه بیرون برویم، چنین و چنان می‌کند. آن موقع کلی به پدرم تکه انداختیم و ایراد گرفتیم که ببینید این آدم چقدر به زندگی وابسته شده که جرأت ندارد از خانه بیرون بیاید و قدم به خیابانی بگذارد که بوی باروت و شهدا می‌دهد.
گفتن الله اکبر بر روی پشت بام
یادم می‌آید در سال ۸۸ این اتفاق به شکل دیگری برای من تکرار شد. گرایش فکری و سیاسی بچه‌های من همگی به آقای
موسوی بود و در کوران حوادث پس از انتخابات ۸۸ اینها به پشت بام می‌رفتند و با بلندگوی کارگردانی من الله اکبر می‌گفتند. این همان بلندگویی بود که در همه فیلم‌ها از آن استفاده می‌کنم. حالا دست بچه‌ها افتاده بود. من بین دو راهی مانده بودم؛ یا به همان روش پدر، یا به روش نوجوانی خودم. دقیقاً همان لحظات یادش افتادم. اگر می‌خواستم روش ایشان را انجام دهم، باید راه پشت بام را می‌بستم. اگر جلوی اینها را نگیرم، بچه‌ها با بلندگو کل محله را روی سرشان گذاشته بودند و ممکن بود مشکلاتی درست کنند. مدام از خودم پرسیدم مانع بشوم یا نشوم؟ همه این دغدغه‌ها در چند ثانیه همواره در ذهن من می‌گشت، تنها کاری که توانستم بکنم، این بود که به بچه‌ها بگویم، بلندگویم را پس بدهید.»
من مدت‌هاست که این حرف‌های آقای حاتمیکیا را در گوشه ذهن نگاه داشته‌ام. در دقایق ابتدایی فیلم بادیگارد وقتی که دیدم حاتمیکیا چه قدر خوب حرف‌های نسل من و فرزندانش را در فیلم آورده است فکر کردم قصه بر همین اساس پیش می‌رود اما قصه به سمت یک استاد فیزیک دانشگاه رفت و بحث شرطی که دختر حیدر برای خواستگارش گذاشته بود تبدیل به یک قصه فرعی شد.
اما ذهن من به دنبال همان قصه فرعی و آن دیالوگ‌های خوب میان حیدر و دختر بود.
دختری که شوهری که مثل پدرش باشد را نمی‌خواست. قصه البته بر این اساس پیش نرفت اما من دوست داشتم که عاقبت پسر حرف دختر را بپذیرد و بادیگارد بودن را کنار بگذارد. اتفاقی که نیفتاد و آخر پسر در تونلی که به نور ختم می‌شد تروریست‌ها را دنبال کرد.
شاخ و شانه کشیدن دهه شصتی ها
اما ای کاش دنبال نمی‌کرد. ای کاش حاتمیکیا می‌گذاشت این جوان‌های فیلمش که این قدر خوب سرکش هستند سرکش بمانند.
به نظرم حاتمیکیا خیلی خوب بلد است و می‌تواند بگذارد دهه‌شصتی‌‌ها در فیلم‌هایش حرف بزنند و شاخ‌و‌شانه بکشند. من دوست دارم که آقای حاتمیکیا بلندگویش را به دست آنها که هم‌سن فرزندانش هستند بدهد و بگذارد حرف‌شان را بزنند و سرکشی کنند.
چه طور حیدر می‌تواند گزارشی از روز ترور بنویسد و مقابل همه بایستد اما یک جوان نمی‌تواند که نخواهد مثل حیدر باشد؟ هنوز هم فکر می‌کنم آن جوان جایی در پس فیلم‌نامه بادیگارد دوست دارد از حفاظت کنار برود و به حرف همسرش گوش کند. نسل ما که نسل حاج کاظم نیست که فاطمه جان فاطمه جان کند اما عاقبت کار خودش را بکند.
جناب حاتمیکیا لطفا بلندگو را به دست ما هم بدهید. گمان خیلی خوب بتوانیم حرف‌هایمان را در سینمای جذاب شما بزنیم.
پایان پیام
