پایگاه خبری گلونی، بهاره حاصلیان: حالت خاصی از دانش شیمی کاربردی که می‌توانست یک فلز ناقص مانند مس را به فلز کامل‌تر تبدیل کند، در گذشته‌های دور کیمیاگری یا اکسیرسازی می‌نامیدند.
در این تکنولوژی (در آن روزگاران اصلاً روحشان هم خبر نداشت که تکنولوژی است)، کیمیاگران معتقد بودند با تلاش و انجام آزمایش‌های متنوع، سرانجام می‌توانند هر ماده پستی را به ماده‌ای با ارزش تبدیل کنند. مثلاً سرب را به نقره و مس را به طلا مبدل کنند.
کیمیاگری فراموش نشد
البته با گذشت زمان به دلیل دست نیافتن به نتایج مثبت، کیمیاگری رو به افول گذاشت. اما در حافظه سلولی عده‌ای هنوز هم روح اکسیرسازی و کیمیاگری غلیان دارد. و آنقدرها هم مانند کیمیاگران قدیمی بداقبال نیستند. و نه تنها به نتایج مثبت رسیده‌اند بلکه به ثروت نیز دست یافته‌اند.
تولید عسل با آبلیمو
در کیمیاگری جدید عده‌ای آبلیمو را که ارزان‌تر است، به راحتی و بی‌هیچ دردسری به عسل که خیلی گرانتر است تبدیل می‌کنند.
در ابتدا تصور بر آن بود که آنها مبتلا به بیماری مالیخولیا شده‌اند. یعنی اینکه این افراد توهم خود زنبورپنداری گرفته‌اند.
مثل همان پادشاهی که تصور خود گاوپنداری داشت و ابوعلی سینا درمانش کرد. دانشمندان فکر می‌کردند این افراد آنقدر تصور زنبورپنداری قوی دارند که صبح تا شب در خانه ویزویزکنان این طرف و آن طرف می‌روند و با نشستن روی گل‌های قالی، در آخر شب عسل از خودشان تراوش می‌کنند.
کیمیاگران عصر جدید
برای همین روی این گونه خاص تحقیق جامع و مفصل را آغاز کردند و دریافتند که آنها مالیخولیا ندارند. آنها بازماندگان همان اکسیرسازان اعصار گذشته هستند.
ایشان کیمیاگران عصر جدید هستند که می‌توانند آبلیمو و شکر را با جوشاندن در قابلمه به عسل تبدیل کنند. آنقدر هم کاربلد هستند که فقط در آزمایشگاه عسل زنبورساز و عسل ساخته‌شده به دست آنها قابل تشخیص است.
این انسان‌های خاص نه تلاش و نه ممارست کیمیاگران گذشته را به ارث برده‌اند، نه دانش شیمی را آموخته‌اند و نه سخت‌کوشی زنبورها را دارند.
آنها فقط هنرهای سیاه‌گری را به خوبی و غریزی بلد هستند و با این هنرشان نظم موجود در طبیعت را از بین می‌برند.
پایان پیام