اسراف کنید تا سالم بمانید؛ گاهی اوقات اسراف کردن در غذا امری پسندیده است
کدامیک درست است؟ بخوریم تا حیف نشود و یا نخوریم که با کلاس جلوه کنیم
پایگاه خبری گلونی- بهاره حاصلیان اگر در تمام دنیا n مورد داشته باشیم که مسبب چاقی است و تناسب اندام افراد را تهدید کند، در ایران n+1 مورد داریم که سبب چاقی میشود.
و آن یک مورد اضافه هم مربوط میشود به تفکر و نگرش «حیف است»!
بسیاری از شما خوانندگان اگر گوینده این جمله نباشید حتماً در دوران زندگیتان و در اغلب دورهمیها و مهمانیها این جملات را بارها و بارها شنیدهاید.
بخور! حیف است دور ریخته میشود.
ممکن است بماند و خراب شود، حیف میشود. بخور لطفاً!
نخوری مجبور میشویم بریزیم در سطل آشغال، آن وقت حیف میشود!
یک لقمه یا دو لقمه که کسی را چاق نمیکند، یک روز دور هم هستیم. حیف است، رژیم باشد برای بعد!
اسراف کنید
بله. درست است. حیف شدن و حیف کردن غذا کاری ناپسند است اما باور کنید درجه ناپسندی آن به زیادخوردن و آسیب به سلامت خود نمیرسد.
البته در یک میهمانی که وعده شام یا ناهار سلف سرویس است و انواع و اقسام غذاها روی میز چیده شده باشد، احتمالاً این جملات «حیف است» را خودتان به خودتان در دلتان خواهید گفت.
و در آخر نیز با همین جملات زحمات چند ماهه رژیمتان به فنا میرود.
نکته ظریف دیگر این است که بعضی از افراد در قضیه خوردن یا نخوردن، از آن طرف بوم افتادهاند.
آنها نه تنها به خودشان، «حیف است بخور!» را گوشزد نمیکنند، بلکه به گفته حیف است دیگران هم توجهی نمیکنند.
آنها برعکس گروه اول، باقی ماندن غذا در بشقاب را نشانه شخصیت و با کلاسی میدانند.
این افراد چه به رستوران بروند، چه به یک مهمانی، در بشقابشان مقداری غذا باقی خواهد ماند.
حتا اگر در مهمانی از نوع سلف سرویس باشند بتوانند حجم غذای خود را انتخاب کنند، باز هم مقداری از غذا را نمیخورند.
که از دید یک عده حیف است و از دید خودشان نشانه شخصیت.
به هر حال هر دو نگرش نکوهید و ناپسند است.
همانطور که زیادهروی در خوردن نادرست است، اسراف و باقی ماندن غذایی که مربوط به خودمان است نیز مذموم است.
نه نگرش بخوریم که حیف نشود و نه تفکر بگذاریم بماند که باکلاس نشان داده شویم!
رسیدن به تعادل و جلوگیری از افراط و تفریط همان چیزی است که قوانین اسلامی موکداً به آن سفارش کرده است.
پایان پیام