ظهور یک بحران تا مرحله مدیریت همان بحران روی یک تایم لاین منحصر به فرد

ظهور یک بحران تا مرحله مدیریت همان بحران روی یک تایم لاین منحصر به فرد

ظهور یک بحران تا مرحله مدیریت همان بحران روی یک تایم لاین منحصر به فرد

پایگاه خبری گلونی بهاره حاصلیان: طبق تحقیقات کاملاً بی‌پایه و بی‌اساس به نظر می‌رسد که ظهور یک بحران در ایران تا مرحله مدیریت همان بحران روی یک «تایم لاین» منحصر به فرد و به خصوصی حرکت می‌کند که شامل مراحل زیر است.

ظهور یک بحران تا مرحله مدیریت همان بحران روی یک تایم لاین منحصر به فرد

مرحله اول: قبل از رخداد بحران

در این مرحله همه چیز امن و امان است و چون هنوز بحرانی پدید نیامده است، دور اندیشی هم لازم ندارد و به قول معروف سری که درد نمی‌کند را که دستمال نمی‌بندند.

در این مرحله تمام مسئولین شاغل در ستاد مدیریت بحران اجازه می‌دهند تا ابر و باد و مه و خورشید وفلک، هر کاری دلشان خواست را انجام بدهند.

در واقع نه روی رودخانه‌ای سد و آب‌بند ساخته خواهد شد و نه سازه‌ای در برابر زلزله مقاوم‌سازی!

نه رفع آلودگی هوا زیرساخت لازم خواهد داشت و نه بیماری نوظهوری احتیاج به مراقبت‌های ویژه‌!

این مرحله با وجود خوشایندی بسیار زیاد اما زمانش بسیار کوتاه است و در کسری از ثانیه بعد از عبور از یک بحران، بحران دیگری به وقوع می‌پیوندد. و مرحله دوم شروع می‌شود.

مرحله دوم: پیش‌بینی بحران

مرحله پیش‌بینی بحران نیز زمان بسیار کوتاهی دارد. در واقع فقط چند ثانیه قبل از رخداد یک پدیده، بحران آن پدیده پیش‌بینی می‌گردد و یا بحران رخ داده است و بعد پیش‌بینی صورت می‌گردد.

مثلاً اگر قرار باشد طوفان رخ دهد، به احتمال زیاد چندتایی درخت از جا کنده شده‌اند و دقیقا در همان اثناء وقوع طوفان، پیش‌بینی انجام می‌شود و یا اگر بیماری در حال شیوع باشد، مسئولین زمانی پیش‌بینی خواهند کرد که خودشان به آن بیماری مبتلا شده باشند.

البته این مرحله بسیار حائز اهمیت است زیرا مسئولین حداقل خیالشان راحت می‌شود که لحظاتی قبل اطلاع‌رسانی صورت گرفته است و بنابراین دیگر مجبور نیستند به واسطه عدم مدیریت بحران، استعفا بدهند و یا عذرخواهی کنند.

مرحله سوم: عکس‌العمل مردم بعد از وقوع بحران

بر عکس دو مرحله قبل، این مرحله بسیار طولانی است. زیرا مردم ایران دائماً باید در برابر بحران‌ها به تنهایی و بر اساس تجربیات خودشان عکس‌العمل نشان دهند.

عکس‌العمل‌ها نیز از ترس و فرار و مسافرت به شمال و جمع کردن اسباب و اثاثیه و شب در خیابان خوابیدن شروع می‌شود تا به مرحله بی‌خیالی و لطیفه سازی و خاطره‌سازی برسد.

خاطره‌سازی نیز از آن جهت صورت می‌گیرد، زیرا مردم در هر بحران تجربیات خودشان را نه تنها به دوستان و آشنایان و حتا به کودکانشان به وضوح منتقل می‌نمایند تا هم دوستانشان یاد بگیریند که آنها در گذر از بحران چگونه عمل کردند و هم فرزندانشان بیاموزند که در آینده با بحران‌های زندگی‌شان چگونه برخورد نمایند.

پایان پیام

اشتراک در
اطلاع از
0 دیدگاه
تازه‌ترین
قدیمی‌ترین بیشترین رأی
به بالا بروید