هر نسل به یک صمد بهرنگی نیاز دارد. قصه های صمد بهرنگی باید برای هر نسلی خوانده شود.
به گزارش گلونی اسم صمد بهرنگی که میآید، توی سرم هزاران حرف و قصه و خاطره جان میگیرد و تازه میشود اما نوشتن از صمد، نه، کاری دشوار است.
یک دشواری عجیب با عظمتی به وسعت خود صمد بهرنگی. نوشتن از صمد دشوار است چون او به یک آموزگار، نویسنده، پژوهشگر یا مترجم ختم نمیشود.
قصه های صمد بهرنگی
مثلا نمیتوانی بنویسی صمد بهرنگی عجب نویسندهی خوب و قابلی بود، بعد هم چند تا از آن داستانهای معروفاش مثال بزنی و شاهد بیاوریشان که چقدر برایمان آشنا و دوستداشتنی و البته تاثیرگذار بودهاند و تمام، پس آن آموزگار فداکار که سالهای زیادی را در روستاها عاشقانه تدریس کرد و حق دانشآموزانی که زبانشان غیرفارسی بود را به رسمیت شناخت و در ادامه فعالیتهای فرهنگیاش مغزهای زیادی را از حصارهای کوچک و بسته بیرون کشید و به تفکر واداشت چه میشود؟
برای همین است که میگویم نوشتن از صمد دشوار است، کم پیدا میشوند آدمهایی که چنین چند وجهی باشند و اتفاقا هر وجهشان درجه یک و زیبا و کاردرست باشد.
آدمهایی که قانع هستند و توی زندگی هدفهای بزرگی مثل افزایش آگاهی دیگران دارند.
اما بهرنگی قطعا یکی از آنهاست که من اعتقاد دارم هر نسلی باید یک صمد بهرنگی برای خودش داشته باشد تا الگویی باشد برای آنهایی که زندگی را برای زندگی کردن و تاثیرگذاری میخواهند.
آنهایی که همیشه به فکر ساختن اثری خارقالعاده از خودشان هستند.
امروز دوم تیرماه، سالروز تولد صمد بهرنگی است. و چه بهانهای بهتر از این تا یادی کنیم از او که حق بزرگی بر گردن فرهنگ و ادبیات کشورمان دارد.
بهرنگی دانشآموزان زیادی را به معنای واقعی ساخت.
او بود که پدر و مادرهای روستایی زیادی را راضی کرد تا به فرزندان خود حق تحصیل بدهند، علاقهای که به فرهنگ فولکلور داشت باعث انجام پژوهشهایی در این زمینه و در مورد فرهنگ آذربایجان شد که خروجیهای خوبی هم داشت.
صمد بهرنگی زلال و رونده چون رود بود و زمان مرگ هم با ارس درآمیخت و جان داد.
چون خیلیها او را با قصههایش میشناسند یادی کنیم از داستان «ماهی سیاه کوچولو» که قصهای بسیار آموزنده و در عین حال ساده و روان دارد. «کچل کفترباز»، «اولدوز و کلاغها» از دیگر قصههای شناخته شده بهرنگی هستند.
آرامگاه او در گورستان امامیه تبریز است، اگر گذرتان افتاد یادی کنید از این بزرگ مردی که زندگی مجالش نداد تا بیش از اینها جهان را مدیون خودش کند.
پایان پیام
نویسنده: آرشین ساکی