خانه ای که محل رقص خواستگاران است
به گزارش گلونی یکی از تمرین‌های کارگاه طنز رضا ساکی این بود که اگر قرار باشد یک آیتم خواستگاری طنز برای یک سریال ایرانی بنویسید، چه می‌نویسید؟
یکی از این متن‌ها را بخوانید:
بانک و خانه ما هم‌زمان با گشایش مردمی، شباهت‌های زیادی به هم دارند.
بانک، محل رقص پول است و خانه ما محل رقص خواستگاران.
دکتر می‌رفت، مهندس می‌آمد. وزیر می‌رفت، وکیل می‌آمد.
آنچنان رونق خواستگار در خانه‌ی ما بود که تماس خواستگاران تلفنی را دایورت کرده بودیم روی گوشی شمسی خانوم- خواستگار یاب محله- تا از شلخته درو کردن ما، چیزی هم گیر خوشه‌چین‌های دختران همسایه بیاید.
القصه! آقای دکتر برگزیده شد. صحبت‌های اولیه انجام شد و قراری گذاشته شد تا درمورد رسم و رسوم صحبت شود.
مهریه را به اصرار مادرم، دوهزار سکه، معادل سال تولدم به میلادی به اضافه پنج به نیت پنج تن آل‌عبا درنظر گرفتند.
صحبت از جهیزیه که شد، مادرم گفت: «سیستم صوتی و تصویری و یک تخته فرش که با آقای داماد است. پس دو روز قبل عروسی تشریف بیاورید که باهم برویم و بهترین مدل آن را بخریم».
خانواده‌ی داماد هم قبول کردند. الحق که خیلی لاکچری مآب بودند!
نوبت به مابقی جهیزیه که رسید، مادرم از لیوان آب کنار دستش، لبی تر کرد و فرمود: «اسباب زندگی که خوشبختی نمی‌آورد.
اما ما برای دخترمان سنگ تمام گذاشته‌ایم. یخچال سامسونگ مدل FSR که چیزی نیست.
خانه ای که محل رقص خواستگاران است
ما برایش یک کلمن قدی، که نمونه‌اش را جلوی مسجدها می‌گذارند و شربت شهادت صلواتی می‌دهند را با یک‌سال گارانتی، به همراه یخ دوبل خریده‌ایم.
البته چون دوجداره است، همان یخ‌ها را تا دوسال هم می‌توانند استفاده کنند.
اجاق‌گاز هم که تکنوگاز کلاسیک چنگی به دل نمی‌زد. ما برایش یک پیک‌نیک از این بزرگ‌ها خریده‌ایم که نیاز به فر هم ندارد.
همین قابلمه‌ی جهاز خودم را برای پاتختی کادو می‌دهم که اگر شعله را بدهد پایین و قابلمه را بگذارد رویش، حکم همان فر را دارد.
جاروبرقی را هم به جهت حمایت از کالای ایرانی، از شاخ و برگ نخل‌های همسایه سه تا جارو تهیه کرده‌ایم.
و من از همین تریبون خواهش می‌کنم به سه‌تای ما نگاه نکنید و به جوانان سخت نگیرید. مهم خوشبختی است.
ماشین لباس‌شویی هم از مارک بزرگ LG، یک لگن گرفته‌ایم. البته یک دستکش اشانتیون هم رویش بود.
ماشین ظرف‌شویی از همین مارک فقط یک اسکاچ گیرمان آمد که اتفاقاً با دستکش اشانتیون لباس‌شویی‌اش ست است.
می‌توانند عشق را چاشنی کنند و یک روز درمیان شیفتی ظرف‌ها را بشویند.
برای ظرف و ظروف هم یک ست مسافرتی با رنگ دلخواه دخترم- صورتی- خریده‌ایم که خدا شاهده یک ریال هم تخفیف ندادند.
چی؟ همزن برقی؟ خانم شما چه توقعاتی دارید؟! همین وسیله‌ها پای ما سیصد میلیون درآمده! حالا به جای آن، از چنگال استفاده کنند. مگر خود ما از کجا شروع کردیم؟»
در تمام طول سخنرانی مادرم، بنده از خجالت سرخ شده بودم.
چادر را روی سر کشیده بودم و تو انگار کن روضه حضرت علی‌اکبر برایم می‌خواندند. اشک امانم نداد دقیقاً بفهمم چه شد.
اما از آن روز دیگر آقای دکتر را ندیدم. بی‌کلاس‌های پاپتی به خاطر یک همزن برقی زدند زیر هرچه بود و نبود. این هم از شانس ماست!
مادرم که تا دیروز اصرار داشت: «دخترم! کمی هم از خانه بیرون برو تا شاید فرجی شود».
امروز می‌گوید: «لازم نکرده بروی بیرون همان آقای دکتر برای هفتاد پشتمان بس بود. اصلاً چه نیازی است که تو را ببینند؟ از قدیم هم گفته‌اند مادر را ببین، دختر را بگیر!»
دقیقاً از همان روزی که قرار شد مادر را ببینند و دختر را بگیرند، ما نیز خوشه‌چین خواستگاران دختران همسایه شده‌ایم.
پایان پیام
نویسنده: محبوبه برزیگر