خفاش نعل اسبی کوچک
به گزارش گلونی در کتاب اطلس پستانداران ایران که سازمان حفاظت از محیط زیست منتشر کرده است درباره‌ی خفاش کوچک بزرگ آمده است:
ویژگی‌های ظاهری: طول سر و بدن ۳۷ تا ۴۵ میلی‌متر، طول ساعد ۳۴ تا ۴۲ میلی‌متر، طول دم ۲۳ تا ۳۳ میلی‌متر و وزن ۵ تا ۹ گرم است.
کوچک‌ترین خفاش نعل‌اسبی که به طور متمایزی از تمام خفاش‌های نعل‌اسبی دیگر کوچک‌تر است.
زائده ارتباطی بالا گرد و زائده ارتباطی پایین (زین از نمای جانبی) کشیده و نوک تیز است.
موها نرم و انبوه هستند.
رنگ بدن در پشت خاکستری – قهوه‌ای و در سطح شکمی روشن‌تر است.
نابالغ‌ها کاملا متمایز هستند و تمام موهای بدن‌شان خاکستری است.
در هنگام رخوت بال‌هایش را کاملا دور بدن می‌پیچد .
ویژگی‌های زیستی: هنگام پرواز نسبتا سریع بال می‌زند؛ قدرت مانور زیادی دارد و می‌تواند درجا پرواز کند.
کلنی‌های زایمان از ۱۰ تا ۵۰۰ فرد تشکیل می‌شود.
هنگام زمستان‌خوابی اغلب تنهاست و گاهی بسیار نزدیک به زمین می‌خوابد.
گاهی تا ۵۰۰ فرد در یک خوابگاه دیده می‌شوند اما جدا از هم آویزان می‌شوند و هرگز خوشه تشکیل نمی‌دهند.
عمدتا از پشه‌های ریز، بیدها، بابالنگ‌درازها (Tipulidae)، بالتوری‌ها و قاب‌بالان تغذیه می کند.
مهاجرت نمی‌کند و بیشترین جابه‌جایی ثبت شده در آن ۱۵۳ کیلومتر است.
پس از حدود ۵۰ روز آبستنی یک تا دو نوزاد به دنیا می‌آورد (یک سوم زایمان‌ها دوقلو است) و در یک سالگی به بلوغ می‌رسد.
جفت‌گیری در پاییز انجام می‌شود و بچه‌ها در اواخر خرداد تا نیمه تیر به دنیا می‌آیند. طول عمر آن در طبیعت ۳ تا ۴ سال است اما حداکثر به بیش از ۲۱ سال می‌رسد.
خفاش نعل اسبی کوچک
زیستگاه، پراکندگی و فراوانی: نزدیک به سطح زمین و در حاشیه درخت‌زارهای پهن‌برگ خزان‌دار، پوشش‌های گیاهی کنار رودخانه‌ای و بوته‌زارهای مدیترانه و شبه مدیترانه‌ای خوراک جویی می‌کند.
خوابگاه‌های تابستانی (کلنی‌های زادآور) آن را در بخش جنوبی گستره پراکندگی‌اش در مکان‌های زیرزمینی طبیعی و مصنوعی و در بخش شمالی (مثلا در گیلان) در ساختمان‌ها و زیر شیروانی‌ها می‌توان یافت.
زمستان را در زیرزمین‌ها، غارهای کوچک و تونل‌ها می‌خوابد.
از سطح دریا تا ارتفاع ۲ هزار متری و در ایران تا ارتفاع ۲۶۰۰ متری مشاهده می‌شود.
چندان فراوان نیست و تاکنون از استان‌های خراسان رضوی، مازندران، گیلان، تهران، اردبیل، آذربایجان غربی، کرمانشاه، مرکزی، زنجان، چهارمحال و بختیاری، ایلام، لرستان، فارس و هرمزگان گزارش شده است.
وضعیت حفاظتی: گستره پراکندگی وسیعی دارد و در بسیاری از کشورهای جهان نسبتا فراوان و جمعیت آن در بسیاری مناطق ظاهرا پایدار است.
از این رو در فهرست سرخ IUCN در گروه کمترین نگرانی یا LC قرار گرفته است.
مهم‌ترین عوامل تهدید آن عبارت‌اند از مزاحمت، از بین رفتن زیستگاه‌های زیرزمینی، گسترش کشاورزی، چندپاره شدن زیستگاه و استفاده از آفت‌کش در زمین‌های کشاورزی.
کاهش جمعیت آن در ایران در چند دهه اخیر چشمگیر بوده و نیاز به حمایت دارد.
از زایشگاه‌ها، غارهای زمستان‌خوابی و زیستگاه‌های خوراک‌جویی آن باید حفاظت شود.
پایان پیام