دلفین گوژپشت را بیشتر بشناسید
به گزارش گلونی در کتاب اطلس پستانداران ایران که سازمان حفاظت از محیط زیست منتشر کرده است درباره دلفین گوژپشت آمده است:
ویژگی‌های ظاهری: بیشترین طول بدن در نرها 2/8 متر و در ماده‌ها 2/6 متر است.
طول باله سینه‌ای ۳۰ سانتی‌متر، ارتفاع باله پشتی ۱۵ سانتی‌متر و وزن به ۲۸۰ کیلوگرم می‌رسد.
جثه‌ای متوسط و استوانه‌ای شکل دارد.
باله پشتی روی یک برآمدگی گرد و گوژ مانند در قسمت میانی پشت بدن قرار دارد این برآمدگی در نرها بزرگتر و مشخص‌تر است.
دلفین گوژپشت
رنگ بدن خاکستری روشن تا صورتی است که در برخی موارد خال‌هایی نیز روی آن مشاهده می‌شود.
رنگ بدن ممکن است در سنین و مناطق مختلف متفاوت باشد.
۳۱ تا ۳۹ عدد دندان در تیم آرواره بالایی و ۲۹ تا ۳۸ عدد دندان در تیم آرواره پایینی دارد. با دلفین بینی بطری Tursiops aduncus اشتباه گرفته می‌شود که تفاوت در باله پشتی، رنگ و شکل سر به تشخیص صحیح کمک می‌کند.
ویژگی‌های زیستی
اغلب اجتماعی و در دسته‌های کوچک ۱۰ تایی و گاهی در دسته‌های ۴۰ – ۳۰ تایی در نزدیکی سواحل و یا دهانه رودخانه‌ها دیده می‌شوند.
بچه‌ها بازیگوش‌اند و در برخی موارد همراه با دلفین بینی بطری در اطراف قایق‌ها شنا می‌کنند.
هنگام شنا پشت گوژ مانند آنها معمولا از آب بیرون آمده و مشخص است، بیشتر از ماهی‌های ریز، اسکوئیدها و سخت‌پوستان تغذیه می‌کند.
پس از طی ۱۱ تا ۱۲ ماه دوره آبستنی، یک بچه با طول حدود یک متر و وزن ۱۲ تا ۱۴ کیلوگرم به دنیا می‌آورد.
تا سن ۱ تا 1/5 سالگی شیر می‌خورد.
سن رسیدن به بلوغ در نرها ۱۳ و در ماده‌ها ۱۰ سالگی است.
هر سه سال یکبار بچه به دنیا می‌آورد طول عمر حدود ۴۰ سال است.
زیستگاه، پراکندگی و فراوانی
زیستگاه این گونه آب‌های گرم و کم عمق ساحلی در اقیانوس هند، آرام، دریای سرخ و خلیج فارس است.
در مصب‌ها، خورها و جنگل‌های حرا نیز زندگی می‌کند.
در ایران در آب‌های خلیج فارس و دریای عمان بارها مشاهده و یا به گل نشسته است.
در حال حاضر بیشترین جمعیت این گونه در آب‌های اطراف جزیره قشم، جزایر چهارگانه منطقه حفاظت شده مند در استان بوشهر و خور موسی در استان خوزستان مشاهده می‌شود.
وضعیت حفاظتی
در زمره گونه‌های در معرض خطر انقراض سازمان حفاظت محیط زیسته در پیوست I کنوانسیون CITES و در طبقه نزدیک به تهدید (NT) فهرست سرخ IUCN قرار دارد.
پایان پیام