دو هزار سال قوری و گل در فرهنگ ایران زمین
خاطرات آقای ظفرقندی، این قسمت: قوری گلقرمزی
به گزارش گلونی، آن وضع دیگر برایم قابل تحمل نبود. با یک لیوان چای پررنگ دارچینی به دفتر آقای فرهودی، مدیر پشتیبانی، رفتم.
گفت: «باز چه شده ظفر که با چای دارچینی آمدی سراغ من؟»
گفتم: «شما را به این عطر چای، به همکاران تذکر بدهید که حرمت قوری گلقرمزی را نگه دارند! هنوز هم بعضیها وقتی چای میریزند قوری را از سمت بدون گلش روی سماور میگذارند.»
خون توی صورتش دوید و مثل اسب رمکرده از جا پرید.
گفتم: «حالا اگر تندیس مرحوم فرهودی بزرگ در کنار آن قوری زیرخاکی با گلهای قرمز درشت در لابی شرکت نصب نبود، دلم نمیسوخت.»
گفت: «وای! وای! اگر آن روز که چای را به جای قند با شکرپنیر خوردند گذاشته بودی جل و پلاسشان را از پنجره بریزم بیرون، امروز وضعمان این نبود. ولی این تو بمیری از آن تو بمیریها نیست! پوست از سرشان میکنم!»
دیدم محض خودشیرینی یک چیزی گفتم که دارد جدیجدی عدهای را از نان خوردن میاندازد. اصلا چه اهمیتی دارد قوری کوفتی را از کدام ور روی سماور بگذارند؟
گفتم: «کار خیلی زشتی کردند ولی راهش برخورد ضربتی نیست.»
گفت: «راست میگویی! باید کار فرهنگی کنیم.»
گفتم: «یعنی چه کار کنیم؟»
دو هزار سال قوری و گل در فرهنگ ایران زمین
گفت: «با فراخوان مقاله برای سمینار تخصصی «دو هزار سال قوری و گل» شروع میکنیم که با اجرای سرود «جهت قوری کدوم وره؟» توسط گروه سرود شرکت آغاز به کار میکند.
بعدش جشنواره فیلم کوتاه «گلهای رو به دوربین» را برگزار میکنیم و اسپانسر سریالهای تلویزیونی میشویم تا قوری را همیشه به سمت گلدارش روی سماور بگذارند.
از چند سخنران انگیزشی هم دعوت میکنیم تا در مورد اهمیت نگاه به گل قوری در خلق ثروت صحبت کنند و خلاصه از این مدل کارها که همه بلدند دیگر.»
بعدازظهر همان روز هیأت مدیره تشکیل جلسه داد و طرح از روز بعد شروع و به مدت شش ماه ادامه یافت که هیچ فایدهای هم نداشت.
نهایتا به پیشنهاد من یک دوربین مدار بسته در آبدارخانه نصب و قرار شد خاطیان یک ماه از خواب بعد از صبحانه محروم شوند و به این ترتیب معضل گل قوری بلافاصله و برای همیشه حل شد.
من هم به پاس عنایت ویژه به میراث فرهنگی شرکت، یک سکه تمام بهار آزادی پاداش گرفتم و الان عضو افتخاری کانون فرهنگی شرکت هستم.
پایان پیام
نویسنده: مسعود توکلی
