سالروز درگذشت خشایار الوند نویسنده‌ای موفق در تلویزیون
دو سال پیش در آستانه سال جدید، خبر فوت خشایار الوند جزو خبرهای مهم و ناراحت‌کننده قرار گرفت.
آن هم در حالی که اپیزود ویژه‌ای برای پایتخت در نظر گرفته بود و کارش ناتمام ماند و این خبر شوک بزرگی به عوامل تولید این سریال وارد کرد.
به گزارش گلونی خشایار الوند متولد 23 مرداد 1346 فعالیت خود در سینما را از سال 1363 آغاز کرد.
از سال 1380 به نگارش فیلمنامه «مزاحم» به کارگردانی سیروس الوند وارد صحنه شد و دو سال بعد فیلمنامه «برگ برنده» برای همین کارگردان نوشت.
اما موفقیت او با ورود به عرصه کمدی و همکاری با مهران مدیری در نگارش مجموعه سریال‌های کمدی است که از سال 1382 با سریال «نقطه چین» در تلویزیون پخش شد.
او در خلق سریال‌های دیگری که جزو موفق‌ترین آثار طنز دهه هشتاد و نود محسوب می‌شدند، هم دخیل بود.
سریال‌هایی مثل شب‌های برره، باغ مظفر، مرد هزار چهره، مرد دو هزار چهره، دست بالای دست، پایتخت (به‌جز فصل‌های 2 و 6) علی‌البدل و دیوار به دیوار 1 و 2.
سالروز درگذشت خشایار الوند
شاید او درخلق آثار طنز بیشتر فعالیت کرده باشد. اما خشایار الوند نویسنده‌ای بود که آثار سینمایی غیر طنز هم داشت.
به طوری‌که خودش عقیده داشت: «علاقه اصلی من طنز نیست و سه چهار فیلمنامه‌ای که از من در سینما کار شده هم هیچ‌کدام طنز نبوده‌اند.
من هم از سینما به تلویزیون آمدم. رفاقت با پیمان قاسم‌خانی و ملحق شدن به آن گروه و کار هر شبی نوشتن شاید یک جور شغل باشد و کار هنری به حساب نیاید.»
به گفته اطرافیان و همکاران او، الوند نویسنده‌ای بود که علاوه بر نوشتن فیلمنامه طنز، خودش هم روحیه بشاش و خنده‌رویی داشت.
به‌گونه‌ای که فوت ناگهانی او همه را تحت تاثیر قرار داد و برای‌شان قابل باور نبود.
سیروس مقدم کارگردان مجموعه پایتخت نیز در سخنانی عنوان کرد: «برای من و تیم پایتخت خیلی سخت است که از افعال گذشته استفاده کنیم چون هنوز باور نداریم او دیگر در کنار ما نیست. در مراسم بزرگداشت او در عکس او لبخند بود و انگار به ما می‌گفت یک شوخی جدید است و از فردا کارش را ادامه می‌دهد.»
خشایار الوند که با اثرگذاری مستقیم و غیرمستقیم، توانسته بود باعث خنده مردم شود، در 9 اسفند 1397 و در سن 51 سالگی براثر سکته قلبی دار فانی را وداع گفت.
روحش شاد و یادش گرامی.
او برادر سیروس الوند، کارگردان سینما و عموی ماهور الوند، بازیگر، است.
پایان پیام
نویسنده: سارا ملاعباسی