گردش در طبیعت با دوستان
به گزارش گلونی هانیه دشتی ۱۲ ساله از مدرسه شاهد زینبیه شهر خورموج در پویش پیک زمین نوشت:
گردش در طبیعت با دوستان
«پارسال با دوستانم به گردش رفته بودیم.
من داشتم با بچههای دیگر بازی میکردم که یکدفعه دیدم پدرم با یک پلاستیک بستنی آمد.
همه سهم بستنی خودشون رو برداشتند و خوردند.
من: وای بچهها.
بچهها: چیه، چی شده؟
من: چرا پوست بستنیهایتان را انداختید روی زمین؟
بچهها: حالا انگار چی شده ول کن بابا.
من: وای نصف عمرتون بر فناست. میدونید گلها و درختان و گیاهان نباشند، بعضی از مواد غذایی ما به دست نمیآمد.
اگر درختها نباشند، برگه گیرمان نمیآمد درس بخونیم یا نقاشی کنیم.
اگه گلها نباشند، درختها نباشند، دنیا زیباییاش را از دست میدهد و هوا آلوده و کثیف میشود.
بچهها: وای راست میگی، ما هیچی نمیدانستیم، ولی الان کار اشتباهمان را فهمیدیم.
من: خب حالا که فهمیدید، دیگر این کار را تکرار نکنید.
الان میروم پلاستیکی که بابا در آن بستنی گذاشته بود را میآورم و پوست بستنیها را جمع کنید.
بچهها: باشد، ولی یک چیزی، ما یک کار بد دیگه هم انجام دادیم.
در دوران کرونا آمدیم بیرون و ماسکمان هم مابین دهنمان است!
من: آره، ولی…
اولا: اینجا یک فضای باز و خلوت است.
دوما: میخواستیم بستنی بخوریم.
سوما: محض احتیاط بگویم که ماسکتان را روی زمین…
بچهها: نریزید.»
در گلونی بنویس تا درختی کاشته شود
نوشتههای رسیده به این پویش را اینجا بخوانید.
در انتهای این کمپین جوایزی هم به بهترین نوشتهها، اهدا خواهد شد.
داستان، خاطره و یا آرزوی خود را برای زمین بنویس تا به دیگران اهمیت حفظ زمین را یادآور شوی.
صفحه این پویش در سایت ویرگول را ببینید.
اگر اهل نوشتن هستید ویرگول بهترین و سادهترین مکان برای نوشتن است.
یادت باشه که به ازای هر پست که در گلونی بنویسی، درختی کاشته خواهد شد و به بهترین پستها جایزه داده خواهد شد!
معجزه کلمات در جان زمین مینشیند.
باید از «زمین» که تنها سرمایه ماست، بیشتر از اینها بنویسیم. نوشتن یادمان خواهد انداخت که برای نجات و حفظ زمین به هم نیازمندیم.
هر پست و انتشار آن به کاشته شدن درختی ختم خواهد شد و این همان معجزه جاری کلمات است.
پس تا فرصت هست روایت خودتان را از زمین بنویسید و درخت خودتان را تصور کنید.
منتظر نوشتههای شما اعم از داستان، خاطره و آرزو هستیم.
پایان پیام