موش سیاه آثار شدیدی بر تنوع زیستی دارد
به گزارش گلونی در کتاب اطلس پستانداران ایران که سازمان حفاظت از محیط زیست منتشر کرده است درباره موش سیاه آمده است:
ویژگیهای ظاهری: طول سر و بدن ۱۶۰ تا ۲۳۰ میلیمتر، طول دم ۱۸۰ تا ۲۵۰ میلیمتر، طول کف پای عقب ۳۰ تا ۴۰ میلیمتر، طول گوش ۲۴ تا ۲۷ میلیمتر و وزن ۷۰ تا ۳۰۰ گرم است.
جثهای متوسط تا بزرگ ولی کوچکتر و کشیدهتر از موش قهوهای دارد.
اگرچه به موش سیاه معروف است ولی رنگ موهای بدن بسیار متغیر است و از سیاه مایل به قهوهای تیره تا خاکستری تیره یا قهوهای متمایل به حنایی دیده میشود.
رنگ زیر بدن روشنتر و معمولا خاکستری کم رنگ و دم بلندتر از طول سر و تنه است.
روی دم موهای ریز و زبر به گونهای روییده است که حلقههای غضروفی آن به وضوح قابل تشخیص است.
گوشهای بزرگ و نوک تیزی دارد؛ لاله گوش خوب رشد کرده و در صورت خم شدن به جلو به چشم میرسد.
ویژگیهای زیستی: شب گرد است اما در مناطقی که احساس امنیت کند روزها نیز دیده میشود.
همه چیزخوار بوده و با توجه به شرایط زیستگاه هم از مواد گیاهی مانند بذر و میوه درختان و هم از مواد جانوری مانند ماهی، خرچنگ، حلزون، پرندگان و تخم آنها تغذیه میکند.
بسترهای خیلی سخت مانند سیمان و تخته را حفر و راه خود را باز میکند.
در بالا رفتن از سطوحی همچون درخت و دیوار بسیار چابک است.
شناگری بسیار ماهر است.
علاوه بر لانههای زیرزمینی، روی درختان حرا و در برخی موارد نیز روی درختان نخل لانه میسازد.
چنانچه اوضاع محیطی مناسب باشد در سرتاسر سال قادر به جفتگیری و تولید مثل است ولی زمان اوج تولیدمثل در تابستان و پائیز است.
دوره بارداری ۲۱ تا ۲۹ روز به طول میانجامد و ۶ تا ۱۲ بچه میزاید.
بچهها ۳ تا ۴ هفته شیر میخورند.
طول عمر در طبیعت ۱ سال و در اسارت حدود ۴ سال است.
زیستگاه، پراکندگی و فراوانی: بومی شبه قاره هند است ولی به سرتاسر جهان انتشار یافته است.
در بیشتر اسکلهها و مناطق مسکونی سواحل دریای عمان، خلیج فارس و جزایری مانند قشم و هندورابی، سواحل دریای خزر و شهرهای بزرگی مانند تهران و شیراز زندگی میکند.
همچنین، در زیستگاههای طبیعی مانند کوه گنو، جنگلهای حرای قشم، تیاب و نای بند و باغهای مرکبات و کشتزارهای شمال کشور به سر میبرد.
از حاشیه دریا تا ارتفاع ۲۳۰۰ متری دیده میشود.
در بیشتر مناطق دارای جمعیت زیادی است و در جنگلهای حرای قشم در هر هکتار ۷ موش سیاه زندگی میکند.
وضعیت حفاظتی: در طبقه «کمترین نگرانی» (LC) فهرست سرخ IUCN قرار دارد. گونهای غیر بومی است و در بعضی مناطق مانند جزایر و جنگلهای حرا آثار شدیدی بر تنوع زیستی به ویژه پرندگان زادآور دارد.
کنترل این گونه در کلونی زادآوری پرندگان از اقدامات ضروری است.
پایان پیام