آتشکده آذر گشنسب؛ آتشی مختص به جنگاوران
به گزارش گلونی آتشکده آذر گشنسب آتش مختص به طبقه جنگاوران و ارتشتاران دوران امپراتوری ساسانی در آذربایجان غربی واقع شده و به اشتباه به تخت سلیمان معروف شده است.
بنا بر روایات افسانهای ایرانی شاه کیخسرو، پسر سیاوش و از شاهان اسطورهای کیانی که در گنگدژ چشم به جهان گشوده و در آخر زمان بازخواهد گشت، هنگام گشودن بهمندژ (دژ بتکدهای استوار که در شاهنامه هم به آن اشاره و به دست بددینان طلسم شده، در کنارهی دریاچه چیچست قرار گرفته و نهایتا به دست کیخسرو گشوده شده است.) در نیمروز، نیمروزی که البته با جادوی دیوان به تاریکی شب مانند شده بود، روبهرو گشت.
در همان هنگام، آتشی بر یال اسب شاه فرود آمد و به یکباره جهان را سرشار از روشنی کرد. کیخسرو بعد از پیروزی و گشودن بهمندژ به پاس کمکهای اهورایی، آتشی در آنجا نشاند و این آتش همان است که به آن آذر گشنسب میگوییم.
این آتش که همانطور که از داستان مذکور مشخص است، به کیخسرو نسبت داده شده، تا زمان او همواره روشن و پایدار بوده و به کار محافظت از جهان و جهانیان مشغول بوده است.
این آتش بهخصوص حافظ جنگجویان و نماد وحدت کشور بوده و شاهان نیز هوادار آن بودهاند. تا جایی که گویا شاهان ساسانی پیش از جنگ اخگرهایی از این آتش را به عنوان ضامن پیروزی و حفاظت همراه خود به میدان نبرد میبردند.
همچنین آنطور که از فردوسی نقل شده است، این آتشکده در جشن سده و نوروز نیز میزبان شاهان، اشراف و بزرگان بوده است.
در پایان با گلونی همراه باشید تا یادداشتمان را با شرح وصفهایی که مسعودی از بقایای این پرستشگاه ارائه داده است، به پایان ببریم:
«امروز در آن شهر (شیز) آثار عجیبی از ابنیه و نقوش گوناگون هست، که کرات سماوی و ماه و ستارگان و عوالم بر و بخر و اراضی مسکون و نباتات و حیوانات و سایر عجایب را نشان میدهد. شاهنشاهان آتشکده در این شهر داشتند که در عهد همه سلسلههای ایران مقدس و محترم بود. این آتشکده را آذر خوش میگفتند. آذر به زبان عجم آتش و خوش نیکو است.»
آتشکده آذر فرنبغ؛ پرستشگاه مخصوص روحانیان زرتشتی
آتشکده برزین مهر به جا مانده از دوران امپراتوری ساسانی
پایان پیام
نویسنده: کیمیا قنبری