حادثه برای محیط بان پارک ملی موته و انتظار برای درمان
آدمهای بسیاری هستند که آگاهانه و با وجود دانستن تمام مخاطرات یک شغل، آن را انتخاب میکنند. حتی اگر یکی از اعضای خانوادهشان آن شغل را انتخاب کرده باشد و سختیهایش را از نزدیک حس کرده باشد.
محیطبانی یکی از همین مشاغل است که بسیاری از افراد آن را انتخاب میکنند و با آگاهی نسبت به نبود امکانات و مجهز بودن شکارچیان، مسئولیتش را به قیمت آسیب رسیدن به خودشان میپذیرند.
به گزارش گلونی روز جمعه 20 مهر، علی جمشیدیان، محیط بان پارک ملی و پناهگاه حیات وحش موته در استان اصفهان، حین تعقیب و گریز با شکارچیان مجروح شد.
گلولههای اسلحه ساچمهای شکارچیان به داخل چشم، صورت، سینه و دست جمشیدیان اصابت کرد و به گفته پدر او که محیطبان بازنشسته است، جمشیدیان 4 ساعت تحت عمل جراحی بوده، اما همچنان ساچمهها در چشم او هستند.
به همین علت با پیگیریهای رئیس سازمان حفاظت از محیط زیست و معاون اجرایی رییس جمهور، جمشیدیان برای تکمیل روند درمان به بیمارستانی در تهران منتقل شد و مداوای او از فردا و با نظارت دو پزشک متخصص پیگیری میشود.
از طرفی با اعلام فرمانده یگان حفاظت محیط زیست، ضارب محیطبان پارک ملی موته در استان قم دستگیر و برای اجرای قانون به مقامات قضایی تحویل شده است.
طبق اخبار رسیده تا این لحظه، همه چیز روند خودش را طی میکند؛ از رسیدگی به وضعیت محیطبان مصدوم تا دستگیری ضارب. اما آنچه که روند معمول را طی نمیکند، تلاش برای حفظ امنیت افراد دلسوز و خدمتگزاری مانند محیطبانان است.
قشری که بدون هیچ امکانات و تجهیزاتی مسئولیت حفاظت از حیات وحش و منابع طبیعی را قبول میکنند و با وجود آسیبهای بسیار در این راه باقی میمانند.
این در حالی است که شکارچیان بدون رعایت قانون و با تجهیزات کامل به شکار میآیند و چیزی جلودارشان نیست.
بنابراین اگر اتفاقات به همین شکل پیش برود و ایمنی و امنیت این قشر تامین نشود، بعید نیست که آدمهای دلسوز و علاقهمند به محیطبانی دلسرد شوند و منابع طبیعی راحتتر از قبل به تاراج برود و کاری از دست علاقه و دلسوزی هم برنیاید.
پایان پیام