اهمیت اسب برای اشکانیان
مهم‌ترین دام برای اشکانیان اسب بوده است. ایرانیان از هزاره سوم پیش از میلاد پرورش اسب را آغاز کردند و اسب در دوره‌های مختلف بخش جدایی‌ناپذیر زندگی آنان بوده است. دوره اشکانی نیز از این قاعده مستثنی نیست.
به گزارش گلونی اسب برای اشکانیان بخش مهمی از سپاه بود که حمله و فرار سریع را برای آنان آسان می‌کرد و موقعیت بهتری برای سوارکاران در حال حمله ایجاد می‌کرد.
پارس، فلات همدان و شرق دریای کاسپی از مراکز مهم پرورش اسب در شاهنشاهی اشکانی بود. در نزدیکی نسا، واحه پر آب آچال نیز مرکز ویژه پرورش اسب و سرمنشا اسب‌های نسایی بوده است. این اسب‌ها پرسرعت و مقاوم و البته کالایی بسیار قیمتی و پرطرفدار بودند. اسب‌های نسا در اصل از نژاد اسب‌هایی بودند که در استپ‌های توران در گرگان در جنوب‌شرقی دریای کاسپی و تا رشته‌کوه‌های آلتای پرورش پیدا می‌کردند.
نژاد امروزی اسب آخال‌تکه از این اسب‌هاست. این نژاد اسبی تنومند، بااستقامت و بزرگ است با قد ۱۴۰ تا ۱۵۰ سانتی‌متر که پوشش زرد طلایی براقی دارد و به نوسانات شدید آب و هوایی و همچنین کمبود غذا و آب عادت دارد.
چون این اسب‌ها محکم راه می‌رفتند، برای اشکانیان اهمیت خاصی داشتند. زیرا استفاده از اسب‌های استوار پیش‌نیاز سواران سنگین زره‌دار بود و همین موضوع سپاه اشکانی را تقریبا شکست‌ناپذیر می‌کرد.
مرکز دیگر پرورش اسب دره فرغانه در شرق ازبکستان امروزی بود. حتی هان وودی، امپراتور چین نیز ه‍یئتی را به فرغانه فرستاد تا این اسب‌ها را بخرد و بعد آن‌ها را اسب‌های آسمانی نامید.
در ادامه ارتباط تجاری با چینی‌ها در این زمان رونق گرفت و تعداد زیادی اسب به چینی‌ها فروخته می‌شد. تقاضای زیاد باعث افزایش پرورش اسب در امپراتوری اشکانی شد و تعداد اسب‌های پرورش‌یافته احتمالا به میلیون‌ها راس رسید.
پایان پیام
نویسنده: کیمیا قنبری
بیشتر بخوانید: منابع چینی درباره اشکانیان چه می‌گویند؟