مکرمه قنبری از زنان برجسته ایرانی
مکرمه قنبری در سال ۱۳۰۷ در روستای دریکنده در بابل متولد شد. او زنی است که به گفته خود آرزو داشته شاعر بشود، سواد نداشته پس نقاش شده است.
به گزارش گلونی مکرمه قنبری در خانوادهای کشاورز متولد شد و خود نیز بر سر زمینها و شالیزارها کار میکرد و زحمت میکشید. از بد روزگار و تنگدستی خانواده یا شاید عرف و فرهنگ نابهجا در ۱۳ سالگی به عقد و ازدواج کدخدای ۵۳ ساله روستا درآمد و در کنار سه زن دیگر کدخدا به زندگی و کار مشغول شد.
مکرمه قنبری از سالهای نوجوانی روی خاک و گل طرح میزد و نقاشی میکشید و به گفته خودش آن سالها سر و کار داشتن با کاغذ بسیار عجیب مینمود و اصلا کاغذی برای نقاشی در کار نبود. این عشق به نقاشی در حالی در این زن برجسته در جریان بود که ۹ فرزند به دنیا آورد و سرگرم بزرگ کردن آنها بود و در عین حال مامای روستایشان و همچنین آرایشگر نوعروسان ده بود.
در ۶۳ سالگی زمانی که در بیمارستان بستری شد، فرزندانش گاو محبوب مکرمه خانم را فروختند و او از ناراحتی تصویر گاو را بر روی سنگی کشید و بعد شروع کرد به نقاشی کردن بر روی تمامی سطوح خانه؛ از در و دیوار و پنجره گرفته تا ظرف و قابلمه و حتی کدو حلوایی.
تا این که یکی از فرزندانش که خود دانشجوی رشته نقاشی بود، برایش کاغذ و قلم خرید و او چهار سال برای خودش و در تنهایی و حتی شرم نقاشی کشید و نقاشی کشید.
او به تنهایی تمرین میکرد و ترکیب رنگ و درست کردن رنگها را به خودی خود یاد گرفت. ۶۷ ساله بود که معصومه سیحون در گالری خود برای مکرمه قنبری نمایشگاهی برپا کرد و این نمایشگاه هرساله ادامهدار شد.
نقاشیهای بانو مکرمه قنبری ساده و رواناند و هرکدام قصه و داستانی روایت میکند و بیپیرایگی کودکانهای دارند. موضوع تعداد زیادی از نقاشیهای او دخترکانی هستند که به زور و اجبار عروس شده و زنانی که در کنار مرد نادرستی زندگی را سپری میکنند.
مکرمه خانم در ۷۲ سالگی موفق شد در سوئد نمایشگاه برگزار کند و از سوی بنیاد پژوهشهای زنان ایران به عنوان زن سال شناخته شود. متاسفانه ایشان در سن ۷۷ سالگی از میان ما رفتند اما هنر، طرز فکر و سرگذشت ایشان در میان باقی و جاری است.
پایان پیام
نویسنده: کیمیا قنبری