ابوتراب خسروی نویسنده معاصر ایرانی
ابوتراب خسروی، نویسنده معاصر ایرانی، در ۱ فروردین ۱۳۳۵ در شهر فسا، استان فارس، متولد شد. او به دلیل شغل پدرش که نظامی بود، دوران کودکی و نوجوانی را در شهرهای مختلف ایران گذراند، از جمله اصفهان که در دبیرستان شاگرد هوشنگ گلشیری بود. خسروی مدرک کارشناسی آموزش ابتدایی دارد و سال‌ها در شیراز به آموزش کودکان عقب‌مانده ذهنی پرداخت. او هم‌اکنون بازنشسته است و زندگی خود را در شیراز ادامه می‌دهد.
خسروی به عنوان نویسنده‌ای با سبک سوررئال و پست‌مدرن شناخته می‌شود و از تکنیک‌های بینامتنیت و اساطیر کهن در آثارش بهره می‌گیرد. آثار او اغلب تفکر برانگیز و دعوت‌کننده به درنگ در واژه‌ها هستند. از مهم‌ترین کتاب‌هایش می‌توان به مجموعه داستان‌های «هاویه» (۱۳۷۰) و «دیوان سومنات» (۱۳۷۷)، و رمان‌های «اسفار کاتبان» (۱۳۷۹)، «رود راوی» (۱۳۸۲)، و «ملکان عذاب» اشاره کرد. «ملکان عذاب» برنده هفتمین دوره جایزه ادبی جلال آل احمد شد.
او همچنین در کنار نویسندگی، داوری در جوایز ادبی معتبری مانند جایزه داستان ایرانی و داستان کوتاه نارنج را بر عهده داشته است. خسروی با تکیه بر زبان ویژه‌ای که به باستان‌گرایی و کهن‌الگوها تمایل دارد، آثارش را خلق می‌کند و به روایتی فرازمانی و فرامکانی می‌پردازد. موضوعاتی مانند هستی، مرگ، عشق، و انسان از محورهای اصلی کارهای او هستند.
پایان پیام
نویسنده: کیمیا قنبری
بیشتر بخوانید:
قمرالملوک وزیری صدایی که در تاریخ ماندگار شد
سید محمدعلی جمال زاده پدر داستان نویسی نوین ایران