حلبچه یک فاجعه انسانی

۲۵ اسفند ۱۳۶۶، روزی که زمین و زمان در حلبچه به سوگ نشستند. هواپیماهای عراقی، با ۲۰۰ بمب شیمیایی، مرگی خاموش اما دردناک را بر سر هزاران زن، مرد و کودک بی‌دفاع فرو ریختند. مردمی که تنها گناهشان، امید به رهایی بود، در چند دقیقه نفس‌هایشان بند آمد و چشم‌هایشان برای همیشه در برابر جنایتی که دیده بودند، باز ماند.

صدام، به مردم خودش هم رحم نکرد. شکست در عملیات والفجر ۱۰ و استقبال مردم کرد از رزمندگان ایرانی، کافی بود تا دیکتاتور عراق، این شهر را قربانی انتقام‌جویی خود کند. گاز خردل، تابون، سارین و VX، ترکیبی مرگبار ساخت که حلبچه را به قتلگاه تبدیل کرد. ۵۰۰۰ نفر، در چشم بر هم زدنی جان باختند. ۱۰ هزار نفر دیگر زخمی شدند؛ زخم‌هایی که هنوز، سال‌ها بعد، در نفس‌های خسته بازماندگان موج می‌زند.

تصاویر آن روز، وحشتناک‌تر از هر صحنه‌ای بود که بشریت تا آن لحظه دیده بود. مادرانی که فرزندانشان را در آغوش کشیده بودند تا شاید از آن‌ها محافظت کنند، اما خود نیز در همان لحظه جان داده بودند. پدرانی که اجساد فرزندانشان را به آغوش گرفته بودند، غافل از آنکه دیگر امیدی به زنده ماندن نیست. حتی حیوانات حلبچه، پرندگان، گوسفندان، سگ‌ها و گربه‌ها، در همان خیابان‌ها و کوچه‌ها خشک شدند؛ انگار زمان برای همیشه متوقف شده بود.

حلبچه یک فاجعه انسانی، شهری که زمانی نمادی از زندگی بود، آن روز به موزه‌ای از مرگ تبدیل شد. رسانه‌های غربی، از جمله گاردین و خبرگزاری فرانسه، این فاجعه را ثبت کردند، اما جهان همچنان در برابر این جنایت، سکوت کرد.

اگر نبود تلاش عکاسان ایرانی که تصاویر این جنایت را به دنیا مخابره کردند، شاید حقیقت، پشت پرده دروغ‌های هم‌پیمانان صدام پنهان می‌ماند. عکسی که احمد ناطقی از مردی کرد با کودکی شیرخوار در آغوشش گرفت، به نماد این فاجعه تبدیل شد. تصویری که دردی فراتر از کلمات را روایت می‌کرد.

حلبچه، هر سال در این روز، خاطره‌ای از زجر و مرگ را مرور می‌کند. خاطره‌ای که هیچ‌گاه نباید فراموش شود. این جنایت، سندی از قساوت است که نه‌تنها به دشمنانش، بلکه به مردم خودش نیز رحم نکرد. اما تاریخ، نام صدام را نه در میان فاتحان، بلکه در میان جنایتکارانی ثبت کرده است که بوی مرگ را به بهای قدرت‌طلبی خود به مشام بشریت رساندند.

پایان پیام