لاکپشت هایی که به خط پایان نرسیدند
«پیدا شدن لاشه ۲۰ لاکپشت به همراه جسد یک قطعه «پورپویز پوزه پهن» که کوچکترین عضو راسته نهنگها است در ساحل روستای آبکوهی بندرجاسک بار دیگر زنگ خطر وضعیت مخاطرهآمیز این گونه در معرض انقراض در سواحل جنوب ایران را به صدا درآورده است.»
به گزارش گلونی مرگ و انقراض گونههای حیوانی مختلف خبری است که هر چه میگذرد تعدادش بیشتر میشود. بهنظر میرسد یکی از راههای نشان دادن اهمیت یک موضوع تکرار آن و یادآوری وقوع فاجعه پس از حادثه است؛ اما انگار تکرار این اخبار آن را بیارزش و از مرکز توجه خارج کرده است.
بر پایه فهرست اتحادیه بینالمللی حفاظت از طبیعت (IUCN) لاکپشتهای دریایی پوزه عقابی و سبز از گونههای در معرض خطر انقراض و پورپویزها از گونههای آسیبپذیر محسوب میشوند و طی یک دهه اخیر دستکم ۵ بار لاشه لاکپشتها در سواحل جنوبی ایران بهویژه در محدوده بندر جاسک پیدا شده است.
با دیدن این گزارش در مجموع اخبار این روزها از جنوب کشور احساس نگرانی بیشتری برای محیط زیست ساحل 2 هزار 43 کیلومتری خلیجفارس و عمان کردم. سواحلی که اخیرا در کنار تولید سرمایه توجه گردشگران را نیز به خود جلب کرده و مجموعه اینها خطراتی را بههمراه دارد که هم باعث تخریب طبیعت آنجا و هم آسیب به گونههای جانوری میشود.
لاکپشت هایی که به خط پایان نرسیدند
بومیها و اهالی روستای آبکوهی واقع در ۱۲ کیلومتری بندر جاسک علت مرگ لاکپشتها را خفگی در تورهای صیادی میدانند. صید ترال در دریا جنوبی کشور بارها از طرف فعالان محیط زیست و مردم بومی مورد اعتراض قرار گرفته و پیشنهاداتی هم مطرح شده است که با تداوم عدم نظارت بر شیوههای ماهیگیری و فعالیتهای دریایی خسارتهای جبرانناپذیر آن ادامه دارد.
در دنیا امروز که تبلیغ برای رسیدن یکشبه به خواستهها و پیشی گرفتن از اطرافیان گاهی منجبر به خطر افتادن جان انسانها نیز میشود چشیدن طعم حلوای غورهها طبیعی است. صید ترال، نماد تصمیمهای عجولانه است که به جای آیندهنگری، تنها سود لحظهای را میبیند و محیط زیست هم مثل همیشه اولین متضرر این بیفکری است.
لاکپشتها اینبار در نبرد نابرابر صبر و شتاب قربانی شتابزدگی شدند و به خط پایان نرسیدند.
پایان پیام
نویسنده: فاطمه زهدی
بیشتر بخوانید: لاشه یک قطعه پورپویز در ساحل دلوار بوشهر دیده شد