پنگوئن کاری و فلامینگو شکاری
به گزارش گلونی و به نقل از انتخاب، ترامپ بر جزیره خالی پنگوئنها هم تعرفه وضع کرد.
بی‌رحمی به محیط زیست به سرحد خود رسیده است؛ واقعا در دنیایی که جزیره خالی پنگوئنها هم باید تعرفه صادرات به آمریکا پرداخت کنند؛ محیط زیست دیگر کیلویی چند است؟ تصور کنید پنگوئن‌های بیچاره که به ماهواره و اینترنت و اخبار دسترسی ندارند؛ بعد از کلی کلنجار رفتن با سرما و شکار ماهی، فرار از دست فک‌های متجاوز و شکارچی، بسته بسته ماهی یخ‌زده شکارشده آماده می‌کنند و بدون پوشیدن لباس (چون در حالت عادی هم کت و شلوار تنشان است.)، وسایل را روی وال و نهنگ بار می‌زنند و به بندرهای آمریکا می‌رسند که ناگهان در گمرک گیر کاغذبازی و تعرفه ناجور می‌افتند. همین که تا آنجا آمده باشند، خود به خود معجزه الهی‌ست و تعرفه گرفتن از این حیوان‌های زحمت‌کش، ظلمی انکارناپذیر است.
به باور بنده، ترامپ واقعا باورش شده که دنیا قانون جنگل است و شروع به آزار و اذیت سایر حیوانات کرده است. البته کاملا درست فکر کرده است و حتی شاید بتوان گفت در وحشی‌گری، خوب عمل کرده است اما هنوز راه دارد که بتواند کاری که ماها در ایران می‌کنیم را تکرار کند.
حالا تعرفه بستن به پنگوئن‌های کاری، کار آن‌چنان بدی نیست، به هر حال جان در بدن دارند، دندشان نرم، کار می‌کنند و می‌توانند خرد خرد و با چک و سفته و وام، قرضشان را بدهند. بد آن‌جاست که در این سمت بلوک قدرت دنیا، در ایران، می‌توانی کوسه‌های نابالغ را زیر تابلو ممنوعیت فروش آن، به‌صورت خروار خروار، بفروشی. یا بالاتر، فلامینگو یا هر پرنده مهاجر فصلی را، با اسلحه شکار کنی، پوست از تن جدا کنی و در بازار پرتردد و در ملا عام به فروش برسانی.
فرض کن فرسنگ‌ها مهاجرت کنی و با کلی خستگی و بدبختی، در تالابی، دریاچه‌ای، جوی آبی، چکه‌ای، مردابی یا یک زمین گرمی، فرود بیایی، و همان‌جا خلاصت کنند. امیدوارم این بچه نق‌نقوی رئیس‌جمهور شده در آمریکا، از این رفتارهای ما یاد نگیرد و فعالیت‌ها جانبی‌اش فعلا در حد ضربه توپ گلف، محدود بماند که تحمل کشت و کشتار تفریحی، علاوه بر کشتار در خارج دنیای سیاسی‌اش را نداریم.
پایان پیام
نویسنده: میررضا نگهبان الوار