امنیت جانی مهندس مطالبه ای فراموش شده
به گزارش گلونی جان باختن تلخ مهندس حکیمه پناهی، ناظر دلسوز و متعهد اصفهانی، زخم کهنهای را دوباره باز کرد؛ زخمی به نام «بیپناهی ناظر در میدان ساختوساز».
او در حالی در حین انجام وظیفه و در نتیجه سقوط در چاله آسانسور جان خود را از دست داد که نه اولین ناظر قربانی این شرایط است و نه آخرین خواهد بود اگر مسئولان همچنان بیتفاوت بمانند.
سالهاست ناظران ساختمان، بدون داشتن اختیار اجرایی و در سایه فقدان حمایت قانونی، بار مسئولیتی سنگین را بر دوش میکشند؛ مسئولیتی که در بسیاری موارد نه با حمایت همراه است، نه با احترام.
در شرایطی که گزارشهای تخصصی ناظران بهراحتی نادیده گرفته میشود و تخلفات آشکار از سوی شهرداریها، نهادهای مسئول و حتی سازمان نظام مهندسی با بیاعتنایی یا واکنشهای ناکارآمد روبهرو میشود، چگونه میتوان انتظار ایمنی، عدالت و حتی انگیزه را از ناظران داشت؟
در کارزاری که به دنبال این حادثه شکل گرفته، جامعه مهندسی با صراحت خواستار اقدام فوری نهادهای مسئول است:
از رسیدگی دقیق به پرونده مرگ مهندس پناهی تا تدوین دستورالعمل ایمنی برای ناظران؛
از الزام شهرداریها به پاسخگویی تا برخورد قاطع با عوامل غیرمجاز در پروژههای ساختمانی.
مهندس حکیمه پناهی حالا تنها یک نام نیست؛ او نماد مظلومیتی است که نمیتوان بیش از این نادیده گرفت. اگر امروز سکوت کنیم، فردا شاید برای مهندس دیگری اشک بریزیم؛ اما آن اشکها، قانون نمیسازند.
لینک کارزار: امنیت جانی مهندس، مطالبهای فراموششده
پایان پیام
بیشتر بخوانید: درخواست چهار بانده شدن جاده های خروجی از شهر نورآباد تا شعاع ۲۵ کیلومتری