به دنبال استارتاپی برای ریزگردها
فقط ما نیستیم که با ریزگردها دست به یقه شدیم.
حداقل میدانیم که چین و هند هم با این پدیده مواجه بوده و هستند.
اگر در پایگاههای داده مربوط به مقالات علمی با واژههایی مثل ریزگردها و آلودگی هوا بگردید، متوجه خواهید شد که حداقل دو کشور هند و چین در این موارد تحقیقات زیادی را انجام دادند.
در سال 2020 مقالهای از سوی محققین هندی منتشر شد که در آن ثابت کردند در زمان قرنطینه کووید 19، میزان ریزگردها بین 40 تا 70 درصد کاهش داشته است. در این مدت ترافیک شهری نبود، کارخانهها و ساخت و سازها هم تعطیل بودند.
در همین سال مقاله دیگری از سوی محققان بیجینگ به چاپ رسید که نشان دادند بعد از دوران قرنطینه میزان ریزگردها افزایش چشمگیری داشته. آنها ثابت کردند که با استفاده از الگوریتمهای یادگیری ماشین (Machine learning) توانستند منشاء آلودگی هوای ناشی از ریزگردها را به صورت تفکیک شده در مقاطع مختلف زمانی بسنجند.
به وضوح تعداد زیادی از پژوهشهایی که در سرتاسر دنیا در مورد ریزگردها و آلودگی هوا در حال انجام است با تمرکز بر استفاده از هوش مصنوعی و روشهای جدید پیشبینی آب و هوا و روندهاست.
به نظر میرسد زمان آن رسیده که به جای پیشبینیهای فردی و قضاوتی از وضعیت اقلیمی و محیطزیستی مناطق مختلف ایران، از تکنیکها و تکنولوژیهای پیچیدهتری استفاده کنیم تا دادههای واقعی به جای ما حرف بزنند. آنها باید به ما بگویند اگر با همین دست فرمان جلو برویم، در آینده چه اتفاقی خواهد افتاد.
به دنبال استارتاپی برای ریزگردها
شاید بهتر باشد دولت و یا دغدغهمندان محیط زیست برای حمایت از استارتاپهایی که روشهای تحلیل جدیدی برای پیشبینی وضعیت ریزگردها در آینده ارائه میدهند، آستین بالا بزنند.
مسئله محیطزیست شاید جزو معدود موضوعاتی باشد که بدون دخالت و یا حمایت مستقیم دولت قابل حل نیست.
در مسئله ریزگردها، ما با مسئلهای چندکشوری مواجه هستیم. به عبارتی شاید بهتر باشد برای حل این معضل، استارتاپهایی با اعضایی از کشورهای همسایه ایجاد شوند تا راهحلی نوآورانه برای حل بحران بیابند.
پایان پیام
نویسنده: یاسمن سعادت