درخواست اقدام فوری برای خانواده ها و افراد فاقد شناسنامه ایرانی و بلوچ
به گزارش گلونی در دل سرزمین ایران، جایی در جنوب شرقیترین نقطهاش، خانوادههایی زندگی میکنند که نامشان در هیچ سندی ثبت نشده. کودکانی به دنیا میآیند که اولین گریهشان، نه تولدی تازه، بلکه آغاز یک عمر محرومیت است؛ از مدرسه، از درمان، از بیمه، از رأی دادن، از دیده شدن.
آنها بلوچاند. ایرانیاند. اما چون در یک ازدواج سنتی به دنیا آمدهاند، یا پدرشان فاقد مدرک بوده، یا مادرشان به دلایلی شناسنامه نداشته، سالهاست در صف تعیین هویت ماندهاند. بعضیها بیش از ده سال است که هر بار برای شناسنامه مراجعه کردهاند، تنها یک جمله شنیدهاند: «برو، خبرت میکنیم.»
اما چه کسی خبرشان میکند وقتی حتی در سامانه ثبت احوال هم جایی ندارند؟
امروز، خطر بزرگتری آنها را تهدید میکند. با اجرای طرحهای شتابزده برای شناسایی و اخراج اتباع غیرمجاز، دهها هزار بلوچِ ایرانی، که تنها مشکلشان نداشتن شناسنامه است، ممکن است اشتباهی به عنوان «اتباع بیگانه» بازداشت یا اخراج شوند. بیآنکه جرمی کرده باشند. بیآنکه صدایی داشته باشند.
از مسئولان میپرسیم:
چه شد که انسان ایرانی در خاک خودش غریبه شد؟ چه شد که شناسنامه، این حق بدیهی، به یک رویا تبدیل شد؟ چرا نباید کودکی بلوچ با همان امید و حقوقی بزرگ شود که کودکی در تهران یا اصفهان؟
بیهویتی، فقط نداشتن کاغذ نیست. یعنی دیده نشدن، یعنی خاموش بودن، یعنی مردن در جامعهای که تو را نمیشناسد.
ما در کارزار «درخواست اقدام فوری برای خانواده ها و افراد فاقد شناسنامه ایرانی و بلوچ» از مسئولان ثبت احوال کشور و استان سیستان و بلوچستان میخواهیم هرچه سریعتر، با اجرای طرحی ضربالاجل و عادلانه، وضعیت افراد و خانوادههای فاقد شناسنامه را تعیین تکلیف کنند. تا هیچ ایرانی، بهویژه در بلوچستان، به جرم نداشتن یک برگ هویت، از حق حیات اجتماعی محروم نماند.
ایران، اگر میخواهد کرامت داشته باشد، باید کرامت فراموششدگانش را بازگرداند. شناسنامه، سند شهروندی است؛ نه لطفی اداری، نه امتیازی انتخابی.
لینک کارزار: درخواست اقدام فوری برای خانواده ها و افراد فاقد شناسنامه ایرانی و بلوچ
پایان پیام
بیشتر بخوانید: مطالبه فوری بازپرداخت پول پیش خانه مهاجران افغان اخراج شده