کتاب اتوبیوگرافی زنان در ایران معاصر اثری پژوهشی و تأملبرانگیز
غیاب صدای زنانه در روایتهای شخصی
به گزارش گلونی، کتاب اتوبیوگرافی زنان در ایران معاصر نوشته افسانه نجمآبادی و ترجمه سمیه طباطبایی، اثری پژوهشی و تأملبرانگیز است که به یکی از خلأهای مهم در ادبیات و تاریخنگاری ایران میپردازد.
این کتاب که توسط نشر بیدگل منتشر شده، مجموعهای از چهار جستار است که هر یک به بررسی ابعاد مختلف ژانر اتوبیوگرافی یا خودنگاشت در میان زنان ایرانی اختصاص دارد.
نجمآبادی در کتاب اتوبیوگرافی زنان در ایران معاصر میکوشد به این پرسش پاسخ دهد که چرا زنان ایرانی کمتر از مردان به نوشتن از «خود» و زندگی شخصیشان تمایل نشان دادهاند.
او با نگاهی موشکافانه به معدود اتوبیوگرافیهای باقیمانده از نویسندگان زن پیشگام، تلاش میکند بفهمد این زنان از چه نوشتهاند، چرا نوشتهاند و مهمتر از آن، چه چیزهایی را ناگفته گذاشتهاند.
یکی از نقاط قوت کتاب اتوبیوگرافی زنان در ایران معاصر، تحلیل واکنشهای اجتماعی به این نوع نوشتار است. نجمآبادی نشان میدهد که چگونه ساختارهای فرهنگی و اجتماعی، زنان را به سکوت و پنهانکاری سوق دادهاند و نوشتن از تجربههای شخصی را برای آنان به امری پرمخاطره تبدیل کردهاند.
این واکنشها نهتنها بر محتوای اتوبیوگرافیها تأثیر گذاشتهاند، بلکه موجب شدهاند بسیاری از زنان اساساً از ورود به این عرصه خودداری کنند.
با این حال، نویسنده در کتاب اتوبیوگرافی زنان در ایران معاصر این پرسش را مطرح میکند که آیا میتوان در آثار ادبی زنان، ردپایی از زندگی شخصی آنان را یافت؟ آیا داستانها، شعرها و روایتهای غیرمستقیم میتوانند جایگزینی برای اتوبیوگرافی باشند؟
این جستارها با نگاهی نقادانه و در عین حال همدلانه، به بررسی این امکان نیز میپردازند. در نهایت، کتاب اتوبیوگرافی زنان در ایران معاصر نهتنها اثری پژوهشی دربارهی نوشتن از «خود» است، بلکه دعوتیست به بازاندیشی در باب سکوتهای تاریخی و ضرورت شنیدن صدای زنانه در روایتهای فردی و جمعی.
پایان پیام