آوای صلح سکوتی که طنین درد دارد
به گزارش گلونی، در حالی که جهان روز ۲۱ سپتامبر را به عنوان «روز جهانی صلح» گرامی میدارد، صدای انفجارها، آوارگیها و اشکهای بیپایان کودکان غزه، این روز را به یادآوری تلخ از شکستهای جمعی بشر در تحقق آرمان صلح تبدیل کرده است. روزی که باید نماد همبستگی، آرامش و امید باشد، اکنون در سایه جنگها، بیعدالتیها و سکوت نهادهای جهانی، به انعکاسی از درد بدل شده است.
جهانی بیثبات، صلحی شکننده
در سالهای اخیر، جهان شاهد افزایش تنشهای منطقهای، درگیریهای قومی، بحرانهای انسانی و مهاجرتهای اجباری بوده است. از اوکراین تا یمن، از سودان تا میانمار، و اکنون در غزه، کودکان بیپناه چشم به راه خوابی آراماند؛ خوابی که در آن صدای موشکها جای لالایی مادران را نگیرد. این کودکان، قربانیان خاموش سیاستهایی هستند که صلح را نه به عنوان یک ضرورت انسانی، بلکه به عنوان ابزاری دیپلماتیک در نظر میگیرند.
در غزه، جایی که زندگی با ترس و مرگ عجین شده، کودکان نه تنها از آموزش، بهداشت و امنیت محروماند، بلکه حتی حق ابتدایی خواب آرام را نیز ندارند. در چنین شرایطی، روز جهانی صلح بیش از آنکه جشن باشد، فریادی است برای بیداری وجدان جهانی.
سازمان ملل؛ نهادی با اختیارات محدود و صدایی خاموش
سازمان ملل متحد، نهادی که با هدف حفظ صلح و امنیت بینالمللی تأسیس شد، امروز در برابر بحرانهای انسانی، به ابراز تأسف و صدور بیانیههای غیرالزامآور بسنده کرده است. در حالی که مردم جهان انتظار اقدام و مداخله مؤثر دارند، این نهاد بینالمللی اغلب درگیر ملاحظات سیاسی و وتوهای قدرتهای بزرگ است؛ ملاحظاتی که مانع از تحقق مأموریت اصلی آن شدهاند.
در بحران غزه، سکوت سازمان ملل نه تنها ناامیدکننده، بلکه خطرناک است. سکوتی که به معنای تأیید ضمنی خشونت و بیعدالتی تعبیر میشود. در چنین روزی، انتظار میرفت که این نهاد با صدای بلند از حقوق کودکان، از حق زندگی، از حق صلح دفاع کند؛ اما آنچه شنیده شد، تنها ابراز تأسف بود.
صلح، مسئولیتی جمعی است
روز جهانی صلح باید فرصتی باشد برای بازنگری در سیاستهای جهانی، برای بیداری وجدانها، برای شنیدن صدای کسانی که در سکوت رنج میکشند. این روز باید یادآور مسئولیت مشترک همه ملتها در ساختن جهانی عادلانهتر باشد؛ جهانی که در آن هیچ کودکی از خواب آرام محروم نباشد.
در این روز، فعالان حقوق بشر، سازمانهای مردمنهاد و وجدانهای بیدار باید صدای کودکان غزه و دیگر قربانیان جنگ باشند. باید از سکوت عبور کرد و به اقدام رسید. صلح، تنها با بیانیه و شعار محقق نمیشود؛ بلکه نیازمند اراده، شجاعت و همبستگی جهانی است.
روز جهانی صلح، نه یک مناسبت نمادین، بلکه یک فراخوان برای اقدام است. در جهانی که کودکان غزه در انتظار خواباند، در جهانی که سازمان ملل تنها ابراز تأسف میکند، وظیفه ماست که صدای صلح را بلندتر از همیشه فریاد بزنیم. شنیدن آوای صلح، حق همه انسانهاست؛ و تحقق آن، مسئولیتی است که بر دوش همه ما سنگینی میکند.
پایان پیام