هنر از اصالت فرد تا نمایش
به گزارش گلونی، در ایران موسیقی زیرزمینی به دلیل محدودیتهای برخی از سبکهای موسیقی و ترانهها از دهههای 70 و 80 مطرح شد. خوانندگانی که به دلایل مختلف موفق به اخذ مجوز رسمی انتشار موسیقی نمیشدند، قطعات موسیقی خود را به تناسب و به شکلهای مختلف منتشر میکردند.
این پروسه در دیگر زمینههای هنر نیز مثل نقاشی، ترانهسرایی، شعر، نثر، هنرهای تجسمی و دیجیتال نیز در زمانهای گوناگون به وجود آمد و هنرمندان برای نمایش هنر خود به دنبال مسیرهای جایگزین بودهاند. وجه مشترک در این نوع از هنر، احساس درونی و دیدگاه متفاوت هنرمند است که بهدلیل همین اختلاف یا تفاوت، مورد اقبال رسمی قرار نمیگیرد.
در بدو پیدایش این سبک از هنر، ما با هنرمندانی مواجه هستیم که برای ابراز درونیات و احساسات خود با موانعی روبهرو میشوند که این را محدودیت در اصالت و آزادی فردی خود میدانند و چاشنی اعتراض در اثر اضافه میکنند.
این اعتراض در هنر جنبهای اجتماعی دارد و مخاطبان این آثار آنها را همچون آینهای از جامعه میبینند. همین امر باعث تشویق و برانگیختن شوق دیده و شنیده شدن هنرمندان معترض است و در نتیجه با افزایش تقاضا برای چنین آثاری، عرضه و تولید سبکهای جدید و اعتراضی نیز گسترش مییابد.
این برانگیختگی، گاه هنرمند را از مسیر سالم خودابرازی به سوی خودنمایی میکشاند؛ به گونهای که میتوان گفت او، برای بیشتر دیده شدن اثرش، ناخواسته و حتی خواسته آثاری خلق میکند که با سلیقه جامعه هماهنگتر و مورد تایید افراد بیشتری است.
فضای مجازی و به ویژه اینستاگرام، بستر انتشار این چنین آثار هنری را بسیار آسانتر کرده و آنها را در دسترس همگان قرارداده است. این فضا شکل تازهای از نمایش را پدید میآورد که به بازنمایی بیپایان یک اثر هنری میانجامد؛ چرا که تکرار و بازنشر، خود به بخشی از فرایند نمایش تبدیل میشود و همین روند زمینه را برای خلق آثار تازه فراهم میکند.
این فضا با نمایشی متفاوت، ویژگیهایی چون دموکراتیک بودن، عبور از مرزها، انعطافپذیری و امکان بیان فردی را بههمراه دارد، اما زمانی که هنرمند به جای خودابرازی، تنها به دنبال افزایش بازدید باشد، اثر هنری دیگر آن اصالت و آزادی فردی اولیه را نخواهد داشت و در نهایت به شکل پنهانی به اثری سفارشی بدل میشود.
پایان پیام
نویسنده: فاطمه زهدی
در گلونی بیشتر بخوانید: