تنها صداهایی که کاش نمی‌ماندند!
سال‌ها پیش همکاری داشتم که ناشنوا بود. یک‌بار جمله‌ای گفت که تکانم داد. گفت: «آدمی که نمی‌بینه ارتباطش با اشیا قطع میشه ولی کسی که نمی‌شنوه ارتباطش رو با انسان‌ها از دست میده». از همان موقع بود که فهمیدم چقدر اهمیت دارد که توانایی شنوایی‌مان را حفظ کنیم.
آدمیزاد به طور ارادی می‌تواند چشم‌هایش را ببندد و چیزی نبیند اما خلقت انسان اینگونه است که به راحتی نمی‌تواند تصمیم بگیرد که دیگر نشنود و همین موضوع به ظاهر ساده ما را در معرض آسیب‌های جبران‌ناپذیری قرار می‌دهد؛ همان‌جا که از سر و صدای بازسازی خانه همسایه، جان به لب شدید و یا به خاطر بوق ممتد یک خودرو، صفاتی را به راننده محترمش نسبت دادید که شاید قابل‌عنوان کردن نباشد و یا آنجا که نیاز به تمرکز در محیط کار دارید و وانت خرید ضایعات برای بار پنجم از کنار پنجره محل کارتان رد شده، حرف بنده را متوجه می‌شوید.
اگر موارد خاص را کنار بگذاریم احتمالاً پایتخت پر سروصداترین کلان‌شهر ایران است. روزی نیست که آمبولانس پشت ترافیک گیر نکند و با آژیر ممتد و ملتمسانه از رانندگان نخواهد که راه را برایش باز کنند. صدای خالی کردن میلگردها و ضایعات ساختمانی حتی نصف شب شما را رها نخواهد کرد و بوق خودروها و صدای موتور و اگزوز موتورسیکلت‌ها پیش‌زمینه دائمی شهر است. از رانندگانی که عمدا اگزوز را دستکاری می‌کنند تا با ایجاد صدایی بلندتر توجه‌ها را به خود جلب کنند هم بگذریم، از آنها که زمان چهارشنبه‌سوری ترقه می‌اندازند زیر پای مردم و یا در مناسبت‌های خاص چنان صدایی را بلند می‌کنند که تک‌تک سلول‌های بدنمان به ارتعاش می‌افتد، نمی‌شود گذشت.
برای تعیین حد خطر آسیب به شنوایی در دنیا مراجع مختلفی وجود دارد اما انجمن متخصصین بهداشت صنعتی آمریکا (ACGIH) اعلام کرده اگر فردی برای 4 تا 8 ساعت در معرض صدایی با نویز 92 دسی‌بل یا برای 2 تا 4 ساعت در معرض 97 دسی‌بل و یا 1 تا 2 ساعت در معرض 102 دسی‌بل قراربگیرد، در آستانه تحمل مجاز قرار گرفته است و بیش از این مقدار می‌تواند منجر به آسیب جدی به گوش و توانایی در شنوایی فرد شود. اگر در بین آیین‌نامه و مقررات ایمنی و بهداشت حرفه‌ای مراجع بهداشت کار بگردید، حدود مجاز مشابهی پیدا خواهید کرد اما می‌توان گفت با در معرض قرارگرفتن صدایی با بلندی بالاتر از 85 دسی‌بل به شما آسیب شنوایی وارد خواهد شد.
برای آنکه بفهمیم 85 دسی‌بل چه معنایی دارد جالب است بدانیم که شدت صوت بوق ماشین حدود 110 دسی بل، اره برقی 115 تا 120 دسی‌بل، صدای بلند آژیر آمبولانس حدود 120 دسی‌بل و میزان شدت صوت یک خیابان شلوغ 75 تا 85 دسی‌بل است.
اگرچه برای کاهش شنوایی شغلی راهکارهایی مانند استفاده از گوش‌گیر یا هدفون‌های گوشی‌دار وجود دارد، اما کار مداوم با این ابزارها هم می‌تواند جلوی تمرکز کاری را بگیرد و یا آسیب‌های دیگری به فرد وارد نماید. از طرفی برای افرادی که به‌عنوان رهگذری عادی در شهر رفت و آمد دارند استفاده از این وسایل معمول نیست و شاید تنها راهکار کاهش آسیب رعایت حریم شخصی شنوایی افراد باشد.
پایان پیام
نویسنده: یاسمن سعادت
بیشتر بخوانید:
پرونده صوت و سکوت