لیلی متین دفتری زنی که فقط می خواست نقاشی کند
به گزارش گلونی لیلی متین دفتری (۱۳۱۵ تهران – ۱۳۸۶ پاریس) نقاش نوگرای ایرانی و از پیشگامان سبک مینیمالیستی در ایران بود. او که دختر احمد متیندفتری، نخستوزیر سابق ایران، و نوه محمد مصدق بود، در خانوادهای با پیشینه سیاسی رشد کرد، اما خلوت درونی و هنر را بر دنیای پرهیاهوی سیاست ترجیح داد. متیندفتری تحصیلاتش را در مدرسه هنر اسلید لندن (۱۹۵۶-۱۹۵۹) و کالج هنر کامبرول گذراند و پس از بازگشت به ایران، پنج سال مجسمهسازی در دانشگاه تهران تدریس کرد. آثار او، با تکیه بر سادگی فرم، رنگهای تخت و ترکیببندیهای متعادل، هویت بصری منحصربهفردی دارند که ریشه در نگارگری ایرانی و تأثیرات مینیمالیسم غربی دارد.
نقاشیهای لیلی متین دفتری، اغلب پرترهها و طبیعت بیجان با موضوعاتی چون زنان، میوهها و گلها، بیش از محتوا بر فرم تأکید دارند. او با استفاده از رنگهای ملایم، بهویژه سفید، و خطوط ظریف، حساسیتی زنانه و شرقی را در آثارش القا میکرد. به گفته لیلی گلستان، او از پیشگامان نقاشی زنان ایرانی بود که با سادگی و صداقت، روحی زنده به تابلوهایش میداد. متیندفتری از هیاهوی رسانهای دوری میجست و حتی از برگزاری نمایشگاه اکراه داشت؛ چنانکه خود گفته بود: «فقط میخواستم نقاشی کنم.» این خلوتگزینی در تعداد اندک اما ارزشمند آثارش نیز بازتاب یافت.
او پس از انقلاب ۱۳۵۷ به پاریس مهاجرت کرد و تا پایان عمر آنجا زیست. آثارش در نمایشگاههای متعدد، از جمله بیینالهای تهران و گالریهای اروپا، به نمایش درآمد و در حراجیهایی مانند کریستیز مورد توجه قرار گرفت. متیندفتری با زبانی جهانی و در عین حال شرقی، نقاشی را به ابزاری برای بیان سادگی و تعادل تبدیل کرد و میراثی ماندگار در هنر معاصر ایران بر جای گذاشت.
پایان پیام
نویسنده: کیمیا قنبری
بیشتر بخوانید: منیر شاهرودی فرمانفرمائیان نقاش و مجسمه ساز ایرانی