میبد شهری که هنوز نفس می کشد
به گزارش گلونی، در دل کویر، جایی میان سکوت و آفتاب، شهری هست که تاریخ را نه در کتابها، بلکه در کوچهها و دیوارهایش میتوان خواند. میبد، شهری با قدمتی هزارانساله، هنوز زنده است؛ نه فقط در خاطرهها، بلکه در زندگی روزمره مردمانی که در بافت تاریخیاش زندگی میکنند، نفس میکشند، دعا میخوانند، آب از قنات میکشند و در خانههایی زندگی میکنند که دیوارهایشان شاهد قرنها رفتوآمد بودهاند.
این روزها، نگاهها دوباره به میبد دوخته شده؛ نه از سر خاطرههای دور، بلکه با نگاهی آیندهنگر. محمدابراهیم زارعی، رئیس پژوهشگاه میراث فرهنگی و گردشگری، در بازدیدی از این شهر، از ارزشهای منحصربهفرد آن سخن گفت؛ ارزشهایی که میتوانند میبد را در فهرست آثار جهانی یونسکو قرار دهند.
زارعی با اشاره به بخشهای مختلف این شهر، از کهندژ و شارستان گرفته تا قنوات، خانههای خشتی و مساجد تاریخی، تأکید کرد که آنچه میبد را متمایز میکند، تداوم معماری و شهرسازی در آن است؛ تداومی که از دوران پیش از اسلام آغاز شده و تا امروز ادامه دارد. این پیوستگی، در کمتر نقطهای از ایران به این وضوح دیده میشود.
میبد هنوز زنده است و کودکان در کوچههای خشتی بازی میکنند
اما آنچه بیش از همه توجهها را جلب کرده، جریان زندگی در دل این بافت تاریخی است. برخلاف بسیاری از شهرهای قدیمی که تنها به موزهای از گذشته تبدیل شدهاند، میبد هنوز زنده است. کودکان در کوچههای خشتی بازی میکنند، صدای اذان از مسجدهای کهن به گوش میرسد، و مردم در خانههایی زندگی میکنند که نسلها پیش هم مأمن خانوادهای بودهاند.
زارعی در سخنان خود بر این نکته تأکید کرد که زنده بودن بافت تاریخی، نهتنها ارزش آن را حفظ کرده، بلکه به آن معنا و روح بخشیده است. او گفت: «این شهر فقط یک مجموعه معماری نیست؛ یک زیستگاه انسانی است که گذشته و حال را در کنار هم نگه داشته.»
با این حال، حفظ چنین میراثی نیازمند تلاش جمعی است. زارعی از ضرورت همکاری نهادهای مختلف و مردم محلی سخن گفت؛ همکاریای که بتواند هم به حفاظت از این بافت کمک کند و هم آن را برای نسلهای آینده زنده نگه دارد. او تأکید کرد که ثبت جهانی، تنها یک عنوان نیست، بلکه مسئولیتی است که باید با دقت و تعهد پذیرفته شود.
میبد، با همه زیباییها و اصالتش، اکنون در آستانه یک تصمیم مهم قرار دارد. ثبت جهانی میتواند فرصتهایی تازه برای معرفی این شهر به جهان فراهم کند؛ فرصتی برای آنکه گردشگران، پژوهشگران و علاقهمندان فرهنگ، از نزدیک با شهری آشنا شوند که در آن، تاریخ نه در قاب، بلکه در زندگی جاری است.
در روزگاری که سرعت و مدرنیته بسیاری از نشانههای گذشته را از میان بردهاند، میبد یادآور این حقیقت است که میتوان گذشته را حفظ کرد، بیآنکه از حال غافل شد. کافی است نگاهمان را کمی دقیقتر کنیم؛ شاید در دیوارهای خشتی، در سایهروشن قناتها، و در سکوت مسجدهای کهن، چیزی را بیابیم که در هیچ جای دیگر نیست؛ پیوندی زنده میان انسان و خاطره.
پایان پیام