شعله ها در الیت خاموش نمیشوند؛ بحران بیتجهیزاتی ادامه دارد
به گزارش گلونی، آتشسوزی گسترده در جنگلهای الیت چالوس وارد هشتمین روز خود شده و همچنان شعلههای سرکش، درختان کهنسال و زیستبوم ارزشمند این منطقه را میبلعند. در حالی که نیروهای مردمی و امدادی با تمام توان در حال مهار آتش هستند، نبود زیرساختهای مناسب و تجهیزات کافی، روند اطفای حریق را به بحرانی فرسایشی بدل کرده است.
جنگلهایی فراتر از درخت؛ گنجینهای جهانی
جنگلهای الیت بخشی از مجموعه جنگلهای هیرکانی هستند؛ زیستبومی با قدمتی بیش از ۴۰ میلیون سال که در فهرست میراث جهانی یونسکو ثبت شده است. این جنگلها نهتنها پناهگاه گونههای نادر گیاهی و جانوریاند، بلکه نقش حیاتی در تنظیم اقلیم، حفظ منابع آب و مقابله با فرسایش خاک دارند. سوختن هر هکتار از این جنگلها، بهمعنای از دست رفتن بخشی از حافظه زمین است.
آتشسوزی چگونه آغاز شد؟
بر اساس گزارش منابع محلی، آتشسوزی از ارتفاعات جنگلی روستای الیت در مرزنآباد آغاز شد. وزش باد شدید، شیب تند و صخرهای بودن منطقه، باعث گسترش سریع آتش شد. اگرچه هنوز علت دقیق حادثه مشخص نیست، اما کارشناسان منابع طبیعی احتمال میدهند که سهلانگاری انسانی، عامل اصلی باشد؛ پدیدهای تکرارشونده در آتشسوزیهای جنگلی شمال کشور.
امداد در دل صخره و باد
در عملیات مهار آتش، ۱۶ تیم زمینی و چند فروند بالگرد مشارکت دارند. بالگردها از دریاچه ولشت آبگیری کرده و بر فراز کانونهای آتش پرواز میکنند. اما نبود جاده دسترسی، ضعف آنتندهی، کمبود تجهیزات انفرادی و فرسودگی بالگردها، روند اطفا را کند کرده است. به گفته یکی از نیروهای حاضر در محل: «ما با دست خالی به جنگ آتش رفتهایم.»
امید به باران، نه به برنامه
این نخستینبار نیست که آتشسوزی در جنگلهای شمال کشور رخ میدهد، اما هر بار، نبود آمادگی کافی، نبود بالگردهای تخصصی، کمبود نیروی آموزشدیده و ضعف هماهنگی میان نهادها، روند مهار را با چالش مواجه میکند. در حالی که کشورهای دارای جنگلهای مشابه، از سامانههای پیشبینی، پهپادهای پایشگر و بالگردهای مجهز بهره میبرند، در ایران همچنان امدادگران با بیل و دبه آب به دل آتش میزنند.
در شرایطی که آتشسوزی همچنان ادامه دارد، برخی مسئولان تنها راه خاموشی کامل آتش را «بارش باران» میدانند. این جمله، بیش از آنکه واقعگرایانه باشد، اعترافی تلخ به ناتوانی ساختاری در مدیریت بحرانهای محیط زیستی است.
یادآوری نامهایی که نباید فراموش شوند
در دل این بحران، نمیتوان از یاد برد که آتشسوزی جنگلها در ایران، تنها به سوختن درختان ختم نمیشود؛ جان انسانهایی را نیز گرفته که برای نجات طبیعت، جان خود را فدا کردند:
- بانه و پاوه، مرداد ۱۳۸۶: بهاءالدین فرجی، عباس فتحی، نعمت فتحی
- مریوان، شهریور ۱۳۹۷: شریف باجور، امید حسینزاده، محمد پژوهی، رحمت حکیمینیا
- گچساران، خرداد ۱۳۹۹: البرز زارع
- پاوه، خرداد و تیر ۱۳۹۹: احسان عزیزی، مختار خندانی، یاسین کرمی، بلال امینی
- نورآباد ممسنی، خرداد ۱۳۹۹: محمدجواد مختاری، محمدمهدی حسینی
- ممسنی و فیروزآباد، ۱۴۰۰: حسین حاجحسنی، یعقوب حسینپور، جهانبخش، حامد، رضا و ناصر بهزادی، دختر سهسالهای به نام نگار
- کامیاران، تابستان ۱۴۰۳: اسماعیل کریمی
- شیراز، تیر ۱۴۰۴: کاووس مرادی
- سنندج، مرداد ۱۴۰۴: حمید مرادی، چیاکویوسفنژاد، خبات امینی
نام این جانباختگان، سندی است بر هزینههای انسانی بیبرنامگی و بیتوجهی به حفاظت از طبیعت. آتشسوزی جنگلهای الیت، اگر به درستی مدیریت نشود، میتواند نامهای دیگری را نیز به این فهرست تلخ بیفزاید.
پایان پیام