چرا بخش هایی از عهد عتیق به زبان آرامی است؟
عهد عتیق، کتاب مقدس یهودیان، عمدتاً به عبری کتابت شده، اما بخش‌هایی از عهد عتیق به زبان آرامی (حدود ۲۵۰ آیه) است.
چرا بخشی عهد عتیق به زبان آرامی است؟ آرامی، زبان سامی نزدیک به عبری، در دوران تبعید بابلی ۵۸۶ پیش از میلاد به زبان رسمی امپراتوری هخامنشی تبدیل شد و دلیل اصلی این گنجاندن، زمینه تاریخی، سیاسی و زبانی است.
پس از فتح بابل توسط کوروش بزرگ در ۵۳۹ پیش از میلاد، یهودیان اجازه بازگشت یافتند، اما بسیاری در بابل ماندند و آرامی را به‌عنوان زبان روزمره پذیرفتند. این زبان، که از قرن ۸ ق.م در شام و بین‌النهرین رواج داشت، به‌دلیل سادگی خط و کاربرد در تجارت، به زبان واسطه و مشترک خاور نزدیک تبدیل شد. هخامنشیان، از داریوش اول، آرامی را زبان دیوانی کردند؛ اسناد رسمی، مانند کتیبه بیستون، به آرامی ترجمه می‌شدند. بنابراین، مکاتبات اداری در کتاب عزرا (مانند نامه‌های دربار هخامنشی به حاکمان یهودیه) به آرامی نوشته شد تا اصالت تاریخی حفظ شود.
در کتاب دانیال، بخش آرامی باب‌های ۲–۷ مربوط به دربار بابلی و هخامنشی است: خواب نبوکدنصر، داستان‌های شاگردانی در کوره آتش، و رؤیاهای دانیال. این بخش‌ها احتمالاً در قرن ۶–۵ ق.م به آرامی نگاشته شدند، زیرا مخاطب اصلی یهودیان پراکنده در بابل بودند که عبری را کمتر می‌دانستند. تغییر زبان در دانیال ۲:۴ (آنگاه کلدانیان به زبان آرامی با پادشاه سخن گفتند) نشان‌دهنده گذار از عبری به آرامی در دربار است.
عهد عتیق به زبان آرامی
آرامی نه تنها زبان حکومت، بلکه زبان عبادت و آموزش یهودیان پس از تبعید شد. تلمود بابلی و ترگوم‌ها ترجمه‌های آرامی تورات گواه این تداوم‌اند. بخش‌های آرامی عهد عتیق، اسناد زنده‌ای از تعامل یهودیت با امپراتوری‌های بزرگ هستند. این گنجاندن، برخلاف یکدست‌سازی متون، نشان‌دهنده صداقت نویسندگان در حفظ زبان اصلی اسناد و روایات است.
در نهایت، آرامی در عهد عتیق نماد پل زبانی میان یهودیت و جهان اطراف است. این زبان، که عیسی مسیح نیز به گویشی از آن سخن گفت، تا قرن‌ها پس از میلاد در خاورمیانه زنده ماند و تأثیرش بر عبری متأخر مشهود است. بخش‌های آرامی، فراتر از زبان، یادآور دوران تبعید، بازگشت و همزیستی فرهنگی‌اند.
پایان پیام
نویسنده: کیمیا قنبری
بیشتر بخوانید: