ریههایی که قد نمیکشند؛ پیامد تلخ آلودگی هوا برای کودکان
به گزارش گلونی، به نقل از گاردین، مطالعهای جدید در بریتانیا نشان داده است که آلودگی هوا میتواند روند رشد ریه کودکان را از دوران جنینی تا اوایل بزرگسالی کند کند؛ موضوعی که ممکن است پیامدهای بلندمدتی برای سلامت نسل آینده داشته باشد.
پژوهشگران دانشگاه لستر با بررسی بیش از پنج هزار نفر از متولدین دهه ۱۹۹۰ در شهر بریستول و مناطق اطراف آن، به این نتیجه رسیدند که قرار گرفتن در معرض آلودگی هوا در دوران بارداری، نوزادی و کودکی با کاهش رشد طبیعی ریهها ارتباط مستقیم دارد.
شرکتکنندگان این تحقیق از بدو تولد تحت نظر بودند و عملکرد ریههای آنها در سنین ۸، ۱۵ و ۲۴ سالگی اندازهگیری شد؛ سنی که ریهها معمولاً به حداکثر ظرفیت خود میرسند.
پروفسور آنا هنسل، سرپرست این مطالعه، میگوید شواهد زیادی درباره تأثیر آلودگی هوا بر بزرگسالان و زنان باردار وجود دارد، اما اکنون روشنتر شده که کودکان نیز در معرض آسیب جدی قرار دارند. به گفته او، کودکانی که ریههایشان در دوران رشد به حداکثر ظرفیت طبیعی نمیرسد، در آینده بیشتر در معرض بیماریهای تنفسی و حتی مشکلات قلبی قرار خواهند گرفت.
در این تحقیق، دانشمندان میزان مواجهه کودکان با آلایندههایی مانند ذرات معلق و دیاکسید نیتروژن را بررسی کردند؛ گازی که عمدتاً از خودروهای دیزلی و سیستمهای گرمایشی مبتنی بر سوختهای فسیلی تولید میشود. آنها همچنین عواملی مانند تولد زودرس، سیگار کشیدن والدین، شرایط نامناسب خانه و تغذیه نوزاد را نیز در نتایج لحاظ کردند تا اثر مستقیم آلودگی هوا دقیقتر مشخص شود.
ریههایی که قربانی دود میشوند
نتایج نشان داد که بیشترین آسیب در دوران نوجوانی رخ میدهد؛ دورهای که رشد ریهها سرعت بیشتری پیدا میکند. پژوهشگران هشدار دادهاند که حتی اگر این کاهش عملکرد ریه در کودکان کوچک و نامحسوس به نظر برسد، اثرات آن ممکن است در طول زندگی باقی بماند.
مطالعات پیشین نیز نتایج مشابهی را ثبت کرده بودند. برای مثال، تحقیقی در شرق لندن نشان داده بود که حجم ریه برخی کودکان ۹ ساله به اندازه حجم دو تخممرغ کمتر از حد طبیعی است. در مقابل، تحقیقات انجامشده در سوئد نشان داده که با بهبود کیفیت هوا، رشد ریه کودکان نیز بهتر شده است.
کارشناسان تأکید میکنند که کاهش آلودگی هوا تنها یک اقدام محیط زیستی نیست، بلکه سرمایهگذاری مستقیم روی سلامت نسلهای آینده محسوب میشود؛ نسلی که کیفیت تنفس و سلامت عمومی آن، بیش از هر زمان دیگری به هوایی که امروز تولید میکنیم وابسته است.
پایان پیام
ترجمه: مریم قره گزلو