صدای بیصدایان در عصر دیجیتال؛ ضرورت بازنگری در سیاستهای دسترسی به اینترنت جهانی
به گزارش گلونی، در دنیای معاصر، اینترنت دیگر نه یک کالای لوکس یا ابزار تفننی، بلکه شریان حیاتی جوامع و زیرساخت اصلی اقتصاد دیجیتال محسوب میشود. با این حال، در شرایطی که جهان به سمت یکپارچگی حداکثری در فضای مجازی حرکت میکند، بخش قابلتوجهی از کاربران در ایران با محدودیتهای گستردهای در دسترسی به اینترنت آزاد و جهانی مواجهاند؛ وضعیتی که اکنون به کلافی سردرگم برای کسبوکارها و زندگی روزمره شهروندان بدل شده است.
مشکلات فعلی دسترسی به اینترنت، تنها معطوف به سرعت یا کیفیت نیست؛ بلکه فقدان دسترسی پایدار به شبکه جهانی، عملاً چرخدندههای اقتصاد آنلاین را از کار انداخته است. امروزه بسیاری از مشاغل، از فریلنسرهای حوزهی فناوری و برنامهنویسان تا صادرکنندگان خدمات فنی و مهندسی، به ابزارهایی نظیر موتورهای جستوجوی جهانی و پلتفرمهای هوش مصنوعی وابسته هستند. در حالی که زیرساختهای داخلی (شبکه ملی اطلاعات) و اپلیکیشنهای بومی تلاش دارند جای خالی سرویسهای جهانی را پر کنند، واقعیت این است که این جایگزینها نه تنها با اختلالات فنی متعددی مواجهاند، بلکه در اکوسیستم جهانیِ دانش و تجارت، کارایی لازم را ندارند.
نکته حائز اهمیت اینجاست که محدودیتهای فعلی، بیش از آنکه امنیتبخش باشند، بستری برای فعالیت سودجویان فراهم کردهاند. رشد قارچگونهی بازار سیاه فروش «فیلترشکنها»، خود گویای شکست سیاست انسداد است. این «مافیای فیلترشکن» با بهرهبرداری از شرایط محدودیت، هزینههای سنگینی را بر سبد معیشتی مردم تحمیل میکند؛ هزینهای که در شرایط بحرانی و جنگی، فشار مضاعفی بر دهکهای فعال و دانشمحور جامعه وارد میآورد. جالب آنکه اگر دسترسی به اینترنت آزاد، قاعدهمند و پایدار بود، نه تنها این بازارهای کاذب شکل نمیگرفت، بلکه بخش بزرگی از خشم عمومی نیز جای خود را به بهرهوری اقتصادی میداد.
ارزآوری دلاری و تعامل با بازارهای بینالمللی، مستلزم حضور در بستری است که جهان در آن فعالیت میکند. قطع دسترسی یا محدودیتهای سختگیرانه، نه تنها مانعی برای آموزش و توسعه مهارتهاست، بلکه باعث شده است که نخبگان حوزهی دیجیتال یا خانهنشین شوند و یا چارهای جز مهاجرت نبینند.
عصر دیجیتال و تداوم حیات اقتصادی
در نقد این رویه، باید بر این اصل مدیریتی تأکید کرد: «کنترل امور، هرگز به معنای نابودی ریشهها نیست.» همانطور که در سایر حوزههای حیاتی، مدیریت هوشمند جایگزین حذف میشود، در فضای مجازی نیز انتظار میرود سیاستگذاران بهجای قطع دسترسی، به سمت «تنظیمگری شفاف» حرکت کنند. جامعهی امروز بیش از هر زمان دیگری به اینترنت پایدار، آزاد و پرسرعت برای رشد و بقا نیاز دارد؛ چرا که دستیابی به این حق، نه یک مطالبهی سیاسی، بلکه یک ضرورت اجتنابناپذیر برای تداوم حیات اقتصادی کشور است.
در نهایت، تداوم سیاستهای فعلی تنها باعث تعمیق شکاف میان انتظارات مردم و سیاستهای اجرایی میشود. برای گذار از این وضعیت، بازگشت به اینترنت جهانی در عصر دیجیتال و بازبینی در رویکردهای محدودکننده، نخستین گام برای بازگرداندن ثبات به کسبوکارها و آرامش به افکار عمومی است.
لینک کارزار: درخواست وصل کردن اینترنت جهانی
پایان پیام