درخوست نظارت سخت گیرانه بر فعالیت تورهای طبیعت گردی مخرب طبیعت
به گزارش گلونی، کارزار «درخوست نظارت سخت گیرانه بر فعالیت تورهای طبیعت گردی مخرب طبیعت» روایتی است از جایی که مرز میان طبیعتگردی و طبیعتخواری هر روز باریکتر میشود.
اگر جنگل میتوانست شکایت کند، احتمالاً اولین شکایتش از تبر نبود؛ از ما بود.
از ما که هر آخر هفته، دستهدسته به دل طبیعت میزنیم؛ با این خیال که چون بلیت ورودی ندادهایم، چیزی هم بدهکارش نیستیم. از ما که صدای موسیقی را بلندتر از صدای رودخانه میکنیم، آتش روشن میکنیم، زباله جا میگذاریم و موقع برگشت، با خیال راحت میگوییم: «چقدر خوش گذشت.»
خوش گذشت؛ اما به چه قیمتی؟
طبیعت ایران دارد تاوان یک بیملاحظگی ما را میدهد؛ اینکه هر جا زیباست، باید شلوغش کرد. هر جا بکر است، باید لوکیشنش را منتشر کرد. هر جا آرام است، باید با چند ماشین آدم و چند بلندگو فتحش کرد. انگار زیبایی، بدون ازدحام، دیگر دیده نمیشود.
بدتر از همه اینکه این شلوغی کمکم دارد اسم «طبیعتگردی» به خودش میگیرد؛ در حالی که طبیعتگردی یعنی یاد بگیری وقتی از یک جنگل بیرون میآیی، جنگل نفهمد که آنجا بودهای. نه اینکه رد لاستیک، جای آتش و کوهی از زباله، تنها یادگاری سفرت باشد.
کارزار «درخواست نظارت سختگیرانه بر فعالیت تورهای طبیعتگردی مخرب طبیعت» دقیقاً از همین نگرانی متولد شده است؛ اینکه طبیعتگردی قانون داشته باشد، تورها آموزش ببینند، ظرفیت مناطق طبیعی رعایت شود و کسی نتواند به اسم گردشگری، طبیعت را خرج درآمدش کند.
ما معمولاً وقتی به فکر نجات یک رودخانه یا جنگل میافتیم که عکسهای «قبل و بعد» منتشر شده است؛ وقتی دیگر بخشی از آن از دست رفته باشد. اما حفاظت از طبیعت، یعنی قبل از آن عکس دوم، کاری کنیم.
شاید امضای این کارزار، جنگلی را نجات ندهد؛ اما بیتفاوتی، حتماً نابودش میکند. گاهی فاصله میان یک طبیعت زنده و یک طبیعت زخمی، فقط بهاندازه چندهزار امضاست.
لینک کارزار: درخوست نظارت سخت گیرانه بر فعالیت تورهای طبیعت گردی مخرب طبیعت
پایان پیام
بیشتر بخوانید: درخواست رسیدگی به فاجعه خطرناک آب روستای دهنو لامرد