دژ باستانی نوشیجان؛ میراثی که باید جهانی شود
به گزارش گلونی، در میان دشت شوشاب، بر فراز تپهای که از دور هم خودنمایی میکند، بنایی خشتی ایستاده که بخشی از تاریخ ایران باستان را در خود نگه داشته است؛ دژ باستانی نوشیجان در ملایر، یکی از ارزشمندترین یادگارهای معماری و فرهنگ ایران است؛ مجموعهای که لایههای تاریخی آن به دورههای ماد، هخامنشی و اشکانی میرسد.
نوشیجان فقط یک قلعه قدیمی نیست. این مجموعه در دورههای مختلف، کارکردهای دفاعی و نیایشی داشته و آتشگاهها، تالار ستوندار، اتاقها و انبارها، حصار و تونل زیرزمینی، هرکدام بخشی از روایت این دژ را پیش چشم ما میگذارند. معماری خشتی نوشیجان نیز از اهمیت ویژهای برخوردار است و برخی عناصر معماری آن را میتوان در روند تحول معماری ایران در دورههای بعد دنبال کرد.
این اثر در سال ۱۳۴۶ در فهرست آثار ملی ایران ثبت شد و از سال ۱۳۹۴ نیز به پایگاه ملی تبدیل شده است؛ اقدامی که به حفاظت، پژوهش، مرمت و ایجاد زیرساختهای گردشگری آن کمک میکند.
اما ثبت ملی، پایان مسیر حفاظت از یک اثر تاریخی نیست.
آثار باستانی برای ماندن، به مراقبت مستمر، پژوهش، اعتبار و توجه عمومی نیاز دارند. ثبت جهانی دژ نوشیجان میتواند جایگاه این اثر را در میان میراث ارزشمند ایران و جهان پررنگتر کند و توجه بیشتری را به ضرورت حفاظت از آن جلب کند. چنین جایگاهی میتواند به معرفی بهتر نوشیجان، تقویت گردشگری فرهنگی و افزایش حساسیت نسبت به وضعیت این میراث تاریخی کمک کند.
در همین راستا، کارزاری برای ثبت جهانی دژ باستانی نوشیجان شکل گرفته است؛ تلاشی برای آنکه این میراث تاریخی، بیش از پیش دیده شود و فرصت قرار گرفتن در مسیر حفاظت و معرفی جهانی را پیدا کند.
اگر نوشیجان را بخشی از میراث مشترک خود میدانیم، میتوانیم با امضای این کارزار، از درخواست ثبت جهانی دژ باستانی نوشیجان حمایت کنیم.
لینک کارزار: درخواست ثبت جهانی دژ باستانی نوشیجان
پایان پیام
بیشتر بخوانید: ارگ باستانی نوشیجان در 15 کیلومتری ملایر پیشدرآمد معماری ایران