هوشنگ امینی و راز شبح چاههای قنات
به گزارش گلونی، دهه ۱۳۳۰ خورشیدی، ورامین و روستاهای اطراف آن با پروندهای روبهرو شدند که سالها ترس را بر منطقه حاکم کرد. در فاصله سالهای ۱۳۳۳ تا ۱۳۴۱، افراد زیادی در شرایطی مشابه ناپدید میشدند و برخی از پیکرهای آنان در چاههای قنات پیدا میشد. همین موضوع باعث شد رسانهها بعدها نام «شبح چاههای قنات» را برای عامل این جنایتها انتخاب کنند.
عامل این پرونده، هوشنگ امینی، جوانی اهل ورامین بود که بعدها به یکی از مشهورترین قاتلان زنجیرهای تاریخ ایران تبدیل شد. او سالها توانست بدون شناسایی به جنایتهای خود ادامه دهد و همین موضوع، ترس و شایعات بسیاری را در میان مردم منطقه به وجود آورده بود.
بر اساس اسناد تاریخی، هوشنگ امینی قربانیان خود را عمدتاً از میان افراد آسیبپذیر انتخاب میکرد و پس از قتل، برای از بین بردن آثار جرم، پیکر آنها را در چاههای قنات رها میکرد. این شیوه باعث شده بود پلیس تا مدتها نتواند میان ناپدید شدن افراد مختلف ارتباطی پیدا کند.
هوشنگ امینی و بزرگترین پرونده قتل زنجیرهای ایران
سرانجام در سال ۱۳۴۱، پس از کشف چند جسد و گسترش تحقیقات، پلیس به هوشنگ امینی مظنون شد. او بازداشت شد و در جریان بازجوییها به دهها قتل اعتراف کرد. براساس پرونده قضایی، تعداد قربانیان او ۶۷ نفر اعلام شد؛ رقمی که اگر درست باشد، او را به پرشمارترین قاتل زنجیرهای شناختهشده تاریخ ایران تبدیل میکند.
محاکمه این پرونده بازتاب گستردهای در مطبوعات آن زمان داشت. روزنامهها هر روز جزئیات تازهای از زندگی، اعترافها و روند دادگاه منتشر میکردند و افکار عمومی با نگرانی این پرونده را دنبال میکرد. در نهایت، هوشنگ امینی در آذر ۱۳۴۲ به اعدام محکوم شد و حکم او در میدان توپخانه تهران اجرا شد.
پرونده هوشنگ امینی تنها به دلیل تعداد قربانیانش در تاریخ جنایی ایران ماندگار نشد؛ بلکه این پرونده نشان داد که نبود امکانات پیشرفته جرمشناسی و پراکندگی محل وقوع جنایتها چگونه میتواند شناسایی یک قاتل زنجیرهای را سالها به تأخیر بیندازد. به همین دلیل، «شبح چاههای قنات» هنوز هم یکی از شناختهشدهترین پروندههای جنایی ایران به شمار میرود.
پایان پیام
گردآوری: زهره درگاهی