الگوریتم‌های شبکه‌های اجتماعی؛ چرا محتوایی را می‌بینیم که از آن بدمان می‌آید؟
به گزارش گلونی، پژوهش جدیدی به سرپرستی پژوهشگران دانشگاه استنفورد نشان می‌دهد محتوایی که برای شما در شبکه‌های اجتماعی نمایش داده می‌شود لزوماً بازتاب‌دهنده چیزهایی نیست که دوست دارید، بلکه بیشتر بازتاب‌دهنده چیزهایی است که به آن‌ها واکنش نشان می‌دهید.
الگوریتم‌های شبکه‌های اجتماعی؛ چگونه محتوای پیشنهادی را انتخاب می‌کنند؟
پژوهشگران ۷۱۵ کاربر شبکه اجتماعی X را بررسی کردند. در این شبکه اجتماعی هر فرد در صفحه خود دو انتخاب دارد: پست‌های حساب‌هایی که خودش دنبال کرده، و پست‌های صفحه برای شما (for you) که الگوریتم بر اساس رفتار و واکنش‌های فرد انتخاب می‌کند که چه پست‌هایی را به او نشان دهد.
پژوهشگران این دو را با هم مقایسه کردند و دریافتند پست‌هایی که با ارزش‌ها و باورهای اعلام‌شده کاربران در تضاد بودند بیشتر از پست‌هایی که با علایق آن‌ها همخوانی داشتند در صفحه for you ظاهر می‌شدند.
نتایج پژوهش نشان داد الگوریتم X واکنش‌های خشم‌آلود کاربران را نشانه علاقه آن‌ها به محتوا تلقی می‌کند و بر همین اساس محتوای بیشتری از همان نوع به آن‌ها نشان می‌دهد.
زیو اپستین، نویسنده اصلی پژوهش، می‌گوید پلتفرم‌ها میزان تعامل را معیار اصلی سنجش علاقه کاربران قرار می‌دهند و فرض می‌کنند هرچه تعامل بیشتر باشد، یعنی کاربر بیشتر به آن محتوا علاقه دارد؛ اما قضیه به این سادگی نیست.
چرا الگوریتم‌ها محتوای خشم‌آور را بیشتر نشان می‌دهند؟
مایکل برنشتاین، از نویسندگان این مقاله و استاد علوم کامپیوتر در دانشگاه استنفورد هم می‌گوید: «شبکه‌های اجتماعی نباید محتوای جنجالی و تحریک‌کننده را صرفاً به خاطر واکنش بیشتری که از ما می‌گیرد، به محتوای مفید و مرتبط ترجیح دهند؛ از طرف دیگر، نباید هم فقط برای خوشایند ما، محتواهایی را نشان دهند که با آن‌ها موافقیم. ما می‌توانیم از علم کمک بگیریم تا شکاف‌هایی را که ما را از یکدیگر دور می‌کنند کاهش دهیم.»
نقش مغز در جذب شدن به محتوای جنجالی
به نظر می‌رسد افراد بیشتر جذب چیزهایی می‌شوند که از آن‌ها متنفرند تا چیزهایی که دوستشان دارند.
دکتر رابرت چندلر، روان‌شناس بالینی، می‌گوید: «مغز طوری طراحی شده که به چیزهای مهم، غیرقابل‌پیش‌بینی یا دارای پیامدهای جدی توجه کند، نه صرفاً چیزهای خوشایند.»
اینجاست که آمیگدال وارد ماجرا می‌شود. همان مدارهای عصبی که در مغز به شناسایی شکارچیان و تهدیدها کمک می‌کنند، در برابر شرکت‌کنندگان برنامه‌های واقع‌نما یا چهره‌های جنجالی نیز به دنبال نشانه‌های خطر می‌گردند.
محتوای خشم‌آور در فضای آنلاین نیز به‌خوبی با فرایندی که چندلر توضیح می‌دهد و در آن مغز خود را برای واکنش به یک محرک آماده می‌کند همخوانی دارد: خشم می‌تواند از نظر روان‌شناختی مفید به نظر برسد، چون به فرد انرژی می‌دهد؛ … واکنش نشان دادن، پیش‌بینی کردن و بحث کردن می‌تواند حس موقتی از کنترل یا مشارکت را در فرد ایجاد کند.
منبع: وایرد (Wired)، به قلم مگان توموس
عنوان مقاله اصلی: «Ragebait Successful: Why We Watch Things We Hate»
پایان پیام
بیشتر بخوانید: شارنتینگ حریم خصوصی کودکان در دنیای دیجیتال