گردشگری روستایی؛ از اقامت در بومگردی تا تجربه واقعی زندگی در روستا
به گزارش گلونی و به نقل از میراثآریا، گردشگری روستایی را نمیتوان فقط در اقامت چندروزه در یک خانه بومگردی و خوردن غذای محلی خلاصه کرد. روستا میتواند برای گردشگر جایی برای تجربه کردن باشد؛ تجربهای که از آشنایی با فرهنگ و آدابورسوم محلی آغاز میشود و تا مشارکت در فعالیتهای روزمره مردم روستا ادامه پیدا میکند.
سید ابوالفضل رضوی، مدیرعامل خانه توسعه روستا و عشایر، با اشاره به ظرفیتهای گردشگری روستایی گفته است هدف گردشگر در این نوع سفر نباید فقط دیدن یک مقصد باشد. به گفته او، یادگیری و کسب تجربه عملی نیز میتواند بخشی از اهداف سفر باشد و گردشگر علاوه بر مشاهده جاذبهها، با نحوه شکلگیری و ساخت آنها نیز آشنا شود.
روستا؛ مقصدی برای تجربه، نه فقط تماشا
روستاهای ایران فقط تولیدکننده محصولات کشاورزی و دامی نیستند. صنایعدستی، ابزارهای سنتی کشاورزی، فرهنگ و آدابورسوم و بازیهای محلی نیز بخشی از ظرفیتهایی هستند که میتوانند به محصول گردشگری تبدیل شوند.
رضوی معتقد است بسیاری از بومگردیها هنوز بیشتر بر ارائه اقامت و غذا متمرکز هستند، در حالی که میتوان با طراحی بستههای متنوع گردشگری، تجربه کاملتری برای مسافران ایجاد کرد.
مزرعهگردی، آشنایی با صنایعدستی، بازیهای محلی، طبیعتگردی و مشاهده فعالیتهای روزمره روستاییان از جمله تجربههایی است که میتواند به برنامه سفر اضافه شود. گردشگر حتی میتواند از نزدیک با شیوه انجام فعالیتهای کشاورزی و دامداری آشنا شود؛ از دوشیدن شیر گاو و گوسفند گرفته تا جمعآوری محصولاتی مانند بادام و گردو.
گردشگری روستایی فقط اقامت در بومگردی نیست
این نوع گردشگری فقط برای مسافر تجربه تازه ایجاد نمیکند؛ میتواند اقتصاد روستا را هم تحت تأثیر قرار دهد. اگر بومگردیها از محل اقامت به نقطه اتصال گردشگر با سایر ظرفیتهای روستا تبدیل شوند، بخشهای بیشتری از جامعه محلی میتوانند از حضور گردشگران درآمد کسب کنند.
رضوی بر آموزش صاحبان بومگردیها و طراحی بستههای مشخص گردشگری تأکید کرده است؛ بستههایی که میتواند سرگرمی، صنایعدستی، مناظر طبیعی و مزرعهگردی را در کنار اقامت قرار دهد. به گفته او، چنین رویکردی میتواند مدت اقامت گردشگران را افزایش دهد و زمینه ایجاد فرصتهای شغلی و افزایش درآمد در روستاها را فراهم کند.
بومگردی اگر فقط اتاق باشد، بخشی از روستا دیده نمیشود
ظرفیت گردشگری روستاهای ایران بسیار فراتر از چند اتاق بومگردی و یک وعده غذای محلی است. زندگی روزمره مردم، مهارتهای سنتی، شیوه تولید، بازیها، صنایعدستی و طبیعت، همان چیزهایی هستند که میتوانند یک مقصد روستایی را برای گردشگر معنا کنند.
در چنین مدلی، گردشگر فقط مهمان یک اقامتگاه نیست؛ وارد بخشی از زندگی روستا میشود و در مقابل، جامعه محلی نیز فقط میزبان او نیست، بلکه از مهارتها، محصولات و تجربههای خود در اقتصاد گردشگری استفاده میکند.
پایان پیام
بیشتر بخوانید: سفر ارزان؛ چطور سفر را از سبد خانوار حذف نکنیم؟