نخستین نشست تخصصی متون طنز در سال ٩۵با عنوان «رمز طنز» ۶ اردیبهشت، با محوریت ابوالفضل زرویی نصرآباد، طنزپرداز و پژوهشگر و با حضور جمعی از طنزپردازان و علاقه‌مندان به این ژانر ادبی برگزار می‌شود.
به گزارش پایگاه خبری گلونی، جلسه رمز طنز دوشنبه هر ماه با بازخوانی متون کهن فارسی با محوریت طنز با همت کانون ادبی بنیاد آفرینش‌های هنری نیاوران برگزار می‌شود.
شایان ذکر است، درجلسات رمزطنز علاوه بر متون کهن فارسی، اشعار شاعرانی که در حوزه‌ی طنز قلم می‌زنند توسط خودشان قرائت شده و مورد نقد و بررسی قرار خواهد گرفت.
سلسله نشست‌ها رمز طنز دوشنبه اول هر ماه از ساعت ١٧ الی ١٩ در سالن کتابخانه فرهنگسرا نیاوران برگزار خواهد شد و حضور عموم علاقمندان در این برنامه آزاد است.
پایان پیام
طنز
طَنز، هنری است که عدم تناسبات در عرصه‌های مختلف اجتماعی را که در ظاهر متناسب به نظر می‌رسند، نشان می‌دهد و این خود مایه خنده می‌شود. هنر طنزپردازی، کشف و بیان هنرمندانه و زیبایی‌شناختی عدم تناسب در این «متناسبات» است.
طنز هنري مکتوب است و اجرای آن در دیگر گونه‌های نمایشی به‌طور نمونه تئاتر، سینما یا تلویزیون، کمدی نامیده می‌شود.
طنز و هجو هر دو نوعی از مطایبه یا همان شوخ‌طبعی هستند. اما هجو به قصد مسخره کردن، ریشخند یا تخریب شخصیت کسی نگاشته می‌شود؛ هجو قصد اصلاح ندارد و هدف اصلی اش نابودی شخصیت طرف مقابل است. هزل نیز استفاده از الفاظ رکیک است و سخنی است که در آن مضامین خلاف اخلاق و ادب بیاید؛ آثار هجو، گاهی با هزل همراه هستند یعنی ادبیات رکیک استفاده می شود و گاهی با جدّ یعنی ادبیات رسمی برای تخریب رقیب یا دشمن استفاده می شود.
پس هجو لزوماً همیشه شوخ‌طبعی ندارد و ممکن است خیلی هم جدی باشد. حال نوبت به طنز می رسد. اگر معنای ساتایر یا همان طنز طعنه دار را برای طنز در نظر بگیریم، معمولاً مقاصد اصلاح طلبانه و اجتماعی مطرح است. طنز با بیان ظریف مشکلات و کاستی‌ها، با زبانی غیرمستقیم سعی در اصلاح آن‌ها دارد. و در نهایت، کمدی نوعی بیان مطایبه‌آمیز به صورت تصویری است. (سینما، تئاتر…) در واقع کمدی می‌تواند از همه شاخه‌های شوخ‌طبعی و مطایبه (طنز، هجو و هزل) استفاده کند.