عاشق مثل هادی چوپان

عاشق مثل هادی چوپان

هادی چوپان، نایب قهرمان مسابقات مسترالمپیا، درمیان استقبال هوادارانش گفت: «هیچ‌وقت بد ایران را نگویید، شما فرزند ایران هستید.»

به گزارش گلونی این حرف هادی چوپان را تا زمانی که فیلم ترمینال با بازی تام هنکس را ندیده باشید، با عمق وجود درک نخواهید کرد. انسان بی‌وطن، نامرئی است؛ رسمیت ندارد.

عاشق مثل هادی چوپان

نماشای گلونی را دنبال کنید

سوال اصلی اینجاست که منظور از «بدِ ایران را نگوییم» چیست؟ آیا قرار است از این به بعد فقط به‌به و چه‌چه کنیم و چشم‌مان را روی هر خطایی ببندیم؟ پس هر روز که از در خانه می‌آییم بیرون، کور و کر باشیم و آلودگی هوا و محیط ‌زیست را نبینیم؟ یا مثلاً اگر چند تا کارگر معدن دیگر جانشان را از دست دادند، قرارمان این باشد که دم نزنیم؟

قطعاً خیر!

دقیقاً همان کسی که دردِ وطن دارد، تندترین انتقادها را هم نثار عالم می‌کند؛ اما انتقاد کجا و بهانه‌گیری و نق‌زدن کجا! انتقاد کجا و گوشت را دادن دست گربه کجا!

فرق اینجاست که وطن هرچقدر زشت و بی‌قانون و بی‌در و پیکر باشد، مال خودمان است. حق داریم در مورد سانت به سانت آن با صدای بلند نظر بدهیم، مطالبه کنیم، کارزار راه بیندازیم یا حتی آستین‌هایمان را بالا بزنیم و برویم زباله‌های کنار ساحل را جمع کنیم؛ چون ساحل خودمان است و ما همان خسروانی هستیم که قرار است صلاح مملکت خویش بدانند.

اینکه گاهی نمی‌دانیم صلاح کدام است یا اصلاً شایسته مقام خسرو بودن هستیم یا نه، موضوع دیگری است؛ اما اینکه «مملکت خویش» چیست را همه می‌دانیم.

فقط آنهایی که عاشقند می‌دانند «بدِ معشوق» را نگفتن یعنی چه. شاید به معشوق سخت بگیری، تندی کنی و حتی او را آزرده‌دل کنی؛ اما بدش را نمی‌گویی. این را همۀ عاشقان عالم خوب می‌دانند؛ از جمله هادی چوپان!

پایان پیام

نویسنده: یاسمن سعادت