تدفین در گورهای حجره ای در دوره ایران باستان
به گزارش گلونی، شاید گمان کنید که آداب تدفین در بین جوامع در طول زمان تغییر چندان زیادی نکرده است. با این حال، باید بدانیم آداب تدفین و بزرگداشت مردگان نیز در طول زمان تغییر کرده و تنوع یافته است. برگزاری این مراسم نیز در جایجای این کرهی خاکی با تفاوتهایی همراه است.
برای مثال درست در زمانی که در بینالنهرین شیوه تدفین به سادگی در جریان بود، در خوزستان و کوهپایههای زاگرس شیوه کاملا جدیدی از تدفین پدیدار شد. در جعفرآباد، چغامیش، جوی و بندبال تعدادی اسکلت نوزاد و تعداد کمی فرد بالغ پیدا شد که در گورهای حجره ای در بیرون از منزل دفن شده بودند.
تدفین در گورهای حجره ای
در این دوره همچنان اشیایی که در کنار مردگان در گور دفن میشد، به چندین شی ساده و کاربردی و عمدتا سفال منحصر بودند. گفتنی است که این گورنهادهها رتبه و جایگاه اجتماعی فرد متوفی را نشان میدادند و وجود سفالهای مشابه بیانگر این است که افراد از رتبه اجتماعی مشابهی برخوردار بودهاند.
در کوهپایههای شمال دشت دهلران معروف به «پشت کوه» اطلاعات قابل توجهی از دویست گور حجرهای سنگی از دو گورستان «دم گر پرچینه» و «هکلان» که متعلق به افراد کوچرو بودهاند، یافت شده است که عمدتا بزرگسالان در آنها دفن شدهاند.
پایان پیام
نویسنده: کیمیا قنبری