سینما و محیط زیست نمایی از جشنواره در سایه زباله ها
به گزارش گلونی در سینمای ایران، محیطزیست اولویت، دغدغه یا موضوعی جدی نیست که فیلمسازان به آن بپردازند. برخلاف برخی سینماهای جهان که فیلمهای محیطزیستی، چه در قالب مستند و چه درام، جایگاه مشخصی دارند، در ایران این موضوع بهندرت در داستانها جایی پیدا میکند. اما مشکل بزرگتر آنجاست که امروزه سینمای ما از طبیعت غافل و خود به یکی از تولیدکنندگان انبوه زباله نیز تبدیل شده است؛ خصوصاً در جشنوارههای سینمایی.
جشنواره فیلم فجر نمونه روشنی از این معضل است. هر ساله صدها نفر در سالنهای سینما و فضاهای اطراف آن جمع میشوند، در حالی که پیامدهای منفی و ردپای محیطزیستی این رویداد، چیزی جز انبوه زباله نیست. بطریهای پلاستیکی آب، لیوانهای یکبار مصرف قهوه، پوسترهایی که پس از چند روز دور ریخته میشوند، کارتهای دعوت، بروشورها و انبوه زبالههایی که پس از هر اکران روی زمین میمانند.
تناقض تلخی که در آن، فیلمهایی با پیامهای اجتماعی در جشنوارهای نمایش داده میشوند که خود به تولید انبوه زباله دامن میزند.
در سینمای جهان، برخی جشنوارهها سالهاست که به این مسئله فکر کردهاند. جشنواره برلین استفاده از ظروف یکبارمصرف را کاهش داده، جشنواره کن بسیاری از اسناد و بروشورها را دیجیتالی کرده و حتی برخی رویدادهای سینمایی به سمت حذف کامل ردپای کربنی حرکت کردهاند. اما در ایران هنوز چنین حساسیتی وجود ندارد.
سینما و محیط زیست نمایی از جشنواره در سایه زباله ها
سینمای ما نهتنها در فیلمسازی، بلکه در برگزاری جشنوارهها هم مصرفگراست و به پیامدهای محیطزیستیاش توجهی ندارد.
این وضعیت را میتوان تغییر داد. سینمای ایران میتواند در دو سطح به محیطزیست احترام بگذارد؛ در تولید فیلم، با استفاده از تکنیکهای پایدار و کاهش ضایعات و در برگزاری جشنوارهها، با حذف کاغذهای اضافی، کاهش زبالههای پلاستیکی و تشویق به استفاده از وسایل حملونقل عمومی. اگر سینما قرار است پیامآور تغییر باشد، باید این تغییر را از خودش شروع کند. در غیر این صورت، هر فیلمی درباره مسائل اجتماعی و محیطزیستی هم فقط یک شعار تو خالی خواهد بود، روی کاغذی که خودش هم در میان زبالههای جشنواره گم خواهد شد.
نویسنده: سمانه کوهستانی
پایان پیام
بیشتر بخوانید: آرزوی استفاده از کارشناس محیط زیست در سینمای ایران
