محاکمه یک تئاتر خیابانی
- تئاتربازی یا تئاتر کار؟
– هیچ کدام. بازیگرم.
- چپی یا راست؟
– هیچ کدام. جهت خاصی ندارم.
- مدافعی یا مهاجم؟
– مگر فوتبال است؟
- چه چیزی برای دفاع داری؟
– همین خودم و سابقه کاری ام. اما دفاع از چه؟
- تئاترمان کردی یا تئاترت کنیم؟
– هیچ کدام. نمی دانم اینجا کجاست.
- ما بپرسیم یا تو می‌پرسی؟
– مرسی از احترامتان. راستش چند تا سوال دارم.
- مسخره‌مان می‌کنی؟
– نه به خدا. می‌خواستم ببینم اینجا کجاست و چرا اینجا هستم.
- زیر سایه خداییم و چرایش را تو خواهی گفت.
– خواستم تئاتر خیابانی برگزار کنم، نگذاشتند، حالا هم در خدمت شما هستم. به یاد دارم شب در خانه در تخت خودم خوابیده بودم و اینجا بیدار شدم.
- از امروز مهمان مایی. نقشه و برنامه را چه کسی برایت ردیف کرده است؟
– برنامه گزار. طبق نقشه، حدود 10 هزار نفر می توانستند بدون نیاز به نمایشگر، تئاتر را زنده ببینند.
- اسمش چیست؟
– بانک عدم رفاه کارگران.
- مزه می‌ریزی؟
– مزه چی. همین آب روی میز برایم کافیست.
- یعنی می‌گویی همان‌ها گفتند بیا؟
– نه. 4 سال پیش درخواست داده بودیم، هفته پیش یک هویی هم اسپانسرش را جور کردند، هم امکاناتش را. یک هو هم تعطیلش کردند.
- بهتر. برای این شلوغ بازی چقدر گرفته‌ای؟
محاکمه یک تئاتر خیابانی
– اگر شغلتان را درست حدس زده باشم، شما بهتر باید بدانید، اما شلوغ بازی نبود. تئاتر آرش بود. آرش کمانگیر. مستحضر هستید که؟
- که چه بشود؟
– حال مردم خوب شود. یاد اساطیرشان بیندازیم و اینطور چیزها.
- نقش بازی می‌کنی؟
– قرار بود آرش باشم، ولی فعلا در خدمت شما هستم.
- چقدر ببریم راستش را می‌گویی؟
– تو را به خدا، به زبان و دستان و پاهایم نیاز دارم.
- منظورم زندان است.
– من که کاری نکرده ام و شده‌ام آش نخورده و دهان سوخته.
- به اتهام برهم زدن امنیت روانی جامعه. ایجاد شک و شبهه در فرایند اداره امور و مهم تر از همه، بی صاحاب انگاری روال عادی مملکت داری، 10 سال کافیست؟
– ببینید قربان، بنده فقط خواستم یک تئاتر ملی اجرا کنم. پشت دستم را داغ می کنم تا یک بار دیگر در این تله سیاسی نیفتم.
- پس سیاسی هستی.
– نه به جان مادرم.
- قسم نخور.حرف مادرت شد. تو هم لیبرالی؟
– چرا هم؟
- اینجا فقط ما سوال می‌پرسیم.
– من هم جواب نمی‌دهم.
- ببین! معماری نخوندیم، ولی می‌دونیم نقشه‌ات چی بود.
– کامپیوتر هم نخوندم، ولی دیگه می‌دونم برنامه‌تون چی بود.
- ببریدش.
پایان پیام
نویسنده: میررضا نگهبان الوار