لعنت بر تبلتی که بی موقع بشکند
به گزارش گلونی ستونی که پیش روی شماست حاصل جمع‌آوری مکاتبات یومیه خانواده اقبالی از روی در یخچال است.
لعنت بر تبلتی که بی موقع بشکند
تینا خانم، مادر خانواده این یادداشت رو نوشت و روی در یخچال چسبوند:
«سلام عزیزم، حالت خوبه قربونت برم؟ ببین یه چیزی می‌خوام بگم قول بده به روی بچه‌ام نیاری‌ها! دیروز توی پارک، تبلت پوریا از دستش افتاد، ال سی دی‌ش خرد شد، بردم مغازه آقای صافکاریان گفت شیش می‌گیره درست می‌کنه، کِی ببرم؟ بچه‌ام لازمش داره.»
آقا قادر پاسخ داد:
«بَه بَه، هر دم از این باغ بری می‌رسد! خانوم مثقالیان‌زاده، شما که یادته من اساسا با خرید تبلت برای بچه مخالف بودم، ای به زمین گرم بخوره این کرونای لعنتی که باعث و بانی تبلت خریدن برای این جغله بچه‌ها شد و الّا من خودم تا چهار سال بعد از سربازیم گرون‌ترین وسیله شکننده‌ای که ننه و آقام برام خریده بودن یه دستگاه پخش نوار کاست قرمز رنگ بود که بهم حق هم نمی‌دادن از لب طاقچه خونه یک وجب جا به جاش کنم مبادا چیزیش بشه، بعدش هم قبوله من به روی بچه نمیارم ولی واقعا از شما انتظار نداشتم، آخه آدم وقتی بچه رو می‌بره پارک، تبلت می‌ده دست بچه؟
اصلا افتادن خُرد شدن و خرج روی دست خانواده گذاشتنش به کنار، شما می‌دونی من دردم درد پولش نیست، بابا این بچه بیست‌چهاری کله‌اش توی این تبلت خراب شده است.
توی پارکم باید با این وَر بره؟ حالا الان من وسط این هیری ویری، در این شرائط حساس کنونی، در این پیچ خطرناک تاریخ اقتصاد خانواده‌مون، شیش تومن پول بی‌زبون از کجا گیر بیارم برای تعمیر این تبلت بریزم توی جیب این پدرام صافکاریان؟
من خودم این تبلت رو آخه پیارسال زیر شیش تومن خریدم، الان دو سال گذشته باید شیش تومن پول تعمیرش رو بدم؟
اصلا زورم میاد خانوم، این پدرام صافکاریان، باباش و عموهاش خانوادگی توی کار صافکاری ماشین بودند توی این محل اما بلد نبودن بی‌رنگ دربیارن، یعنی غُری ماشینت رو می‌گرفتنا ولی یه حلبیِ رنگ ریخته تحویلت می‌دادن.
این شد که یه نسل بعدشون اون کاسبی رو ول کردن اومدن یه مغازه تعمیرات موبایل راه انداختند، به جان خودم هیچی هم از گوشی حالی‌شون نمی‌شه.
یعنی یه بار در مغازه‌شون بودم، مشتری اومد، بابای پدرام هم اونجا بود، پدرام گوشی رو گرفت برانداز کرد ببینه چشه، به نتیجه‌ای نرسید، باباش در گوشش گفت: پدرام حالا یه تقّه بهش بزن شاید درست شد؛ یعنی این‌ها گوشی رو هم با تقّه می‌خوان درست کنن!
خلاصه که به هیچ وجه دست این‌ها نسپر، اصلا فعلا برای تعمیرش دست نگه دار، اشکالی نداره، بذارش یه کناری، تجربه نشون داده که سرمایه است، گرون می‌شه، جای دوری نمی‌ره!
اگر هم که واقعا پوریا کار واجب داره با تبلت، شما جسارتا اون نوکیا ۱۱۰۰ قدیمی من رو از کمد بردار استفاده کن، موبایل خودت رو یه مدت قرض بده به پوریا، منم قول می‌دم ایشالا تا تولد سال بعدت یه گوشی دست‌دو ولی درحد برات بخرم، چطوره؟»
مکاتبات خانواده اقبالی را از این لینک بخوانید
پایان پیام
نویسنده: نرجس پرویز و مهدی منصوری