قهرمانی تراکتور تبریز در چهار پرده
به گزارش گلونی، بهرام غضنفری نوشت:
پرده اول: تبریک!
قهرمانی تیم تراکتور تبریز در لیگ برتر فوتبال ایران بر هواداران این تیم مبارک باد.
برخلاف فصول قبل که این تیم تداوم لازم را نداشت و عدم کنترل حواشی همیشه پاشنه آشیل آن‌ها بود؛ امسال با مدیریت بهتر همه چیز و تداوم در طول فصل، مستحق قهرمانی بودند. به نظر اکثر اهالی فوتبال ایران هم واقعا به صورت عملکردی شایسته‌ترین و بهترین تیم لیگ بودند. از آن‌جا که شادی سهم همه ماست و زیبایی ورزش نیز در رقابت و برد و باخت است از اینکه تعداد زیادی از هموطنانم با قهرمانی تراکتور تبریز طعم خوش قهرمانی تیم‌شان در لیگ را چشیدند و شاد شدند، خرسند شدم.
پرده دوم: زخم‌های دردسرساز
از همان آغازین روزهای صعود تراکتور به لیگ برتر، گروهک‌های تجزیه‌طلب پانترک با پشتیبانی آشکار کشورهای همسایه، یعنی ترکیه و باکو و تحت لوای طرفداری از تیم تراکتورسازی، با سو استفاده از فضای هیجانی ورزشگاه‌ها، تعصب فوتبالی و ناآگاهی نوجوانان و جوانان هوادار فوتبال به رواج جعلیات تاریخی و قوم‌گرایانه و ضدایرانی خود پرداختند. تا جایی که طرفداری از تیم تراکتورسازی را به‌عنوان نشانه ترک بودن، تعصب و غیرت قومی القا کردند!. در حالی‌که مبنای تشکیل هیچ تیمی در ایران قومیت نبوده و نیست. بلکه تیم‌ها بر مبنای شهرهای خود به‌وجود می‌آیند. همان‌طور که تیم بلوچ‌ها و کردها و آذری‌ها و عرب‌ها و لرها و گیلک‌ها و…. نداریم، به‌طور مثال سپاهان از اصفهان است و ابومسلم از مشهد و پرسپولیس از تهران و … که شهرهای فارسی زبان‌اند، یا مثلا صنعت نفت آبادان و فولاد و استقلال خوزستان و نفت مسجد سلیمان همگی از خوزستان‌اند، با ترکیب جمعیتی عرب، لر بختیاری نماینده اقوام نیستند. بلکه این، جعل و مغلطه بزرگی است که پانترک‌ها جا انداخته‌اند وشوربختانه بعضی هواداران تراکتور هم در دام آن افتاده‌اند.
آن هم با ایده کاملاً دروغین و مظلوم‌نمایانه «فارس‌ها نمی‌خواهند تراکتور قهرمان شود.» البته چه بخواهیم چه نخواهیم، از همین دسته ایده‌ها، خود همین پرسپولیسی‌ها و استقلالی‌ها و …. هم دارند و هر فصلی هر کدام به مشکل می‌افتادند، همه چیز را به گردن و زیر پرسپولیسی و دست‌های پشت‌پرده و اینکه نمی‌خواهند تیم ما موفق شود می‌انداختند. در واقع و متاسفانه این طبیعت حاشیه‌ای فوتبال ایران است و تراکتور هم جزوی از این جامعه است و از قاعده مستثنی نیست. اما تنها ارجاع این حاشیه‌ها به قومیت، جایی است که رد پانترک‌ها را می‌توان یافت.
البته واقعیت این است که تا زخمی هم نباشد، مگس (بخوانید دشمن ایران) روی آن نمی‌نشیند. وقتی روز آخر لیگ؛ قهرمانی با اشتباه داوری و چند اتفاق عمدی/غیرعمدی از دست می‌رود؛ یا چند هفته به پایان، با اتفاقات خارج زمین، تیم به حاشیه می‌رود؛ چیزهایی هستند که سریعا دردسرساز می‌شوند و هر ناکسی می‌تواند از همین گسل کوچک استفاده کرده و همین تصورات را جا بیندازد. ولی متاسفانه همان‌طور که در نقطه به نقطه حکمرانی و مدیریت، ضعف داریم، ضعف مدیریت همین وقایع هم مزیدی بر علت بوده‌اند.
بدین جهت است به‌راحتی برخی هواداران تراکتور را با خود همراه کردند و گاه حتی پرچم باکو و ترکیه را به ورزشگاه آورده و به تاریخ و فرهنگ ایرانی هم توهین و ناسزا گفتند. البته در سال‌های گذشته و در قبال تیم‌های دیگر شهر تبریز، این رفتار مشاهده نشده و تیم ریشه‌دار ماشین‌سازی تبریز یا حتی تیم تازه تاسیس گسترش فولاد یا شهرداری تبریز، با این پانترک بازی‌ها مواجه نبود. گویا که این پروژه، تعداد هوادار بالا را هدف گرفته بود و تیم تراکتور هم به وضوح، پرطرفدارتر از بقیه بود.
قهرمانی تراکتور تبریز
پرده سوم: همسایه‌های بی‌هویت
آذربایجان، همان‌طور که در ریشه نامش معلوم است؛ همواره جزو مهمی از هویت ایران و موجب فخر و مباهات ایران است. بزرگان، سلاطین، هنرمندان، دانشمندان و نامداران ایرانی نیز در طول تاریخ تا به امروز، اهل همین نقطه از فلات ایران بوده‌اند. باید توجه هم داشت که زبان و فرهنگ و هنر کهن فارسی، وحدت‌ساز و موجب پیوند اقوام مختلف ایرانی اعم از آذری، کرد و گیلک و عرب و بلوچ و …. در طول تاریخ بوده و یک رکن مهم هویت ملی ایرانیان است و هرگز تقابلی بین فارسی و فارسی‌زبانان با هیچ‌کدام از مردم دیگر اقوام ایرانی بر اساس زبان، من جمله آذری وجود نداشته است.
از طرف دیگر اساسا ما در ایران با قومی به نام فارس مواجه نیستیم و از شمال خراسان گرفته تا جنوب ایران، اهالی شهرهای مختلفی همچون یزد، کرمان، اصفهان، بوشهر، مشهد، شیراز و تهران و… را داریم که هر کدام با یکی از لهجه‌های منشعب از فارسی حرف می‌زنند. اما اتحاد خاصی تحت عنوان فارس‌ها و چیزی به‌عنوان پان‌فارس وجود نداشته و ندارد. در دیگر مناطق هم، زبان‌های ایرانی همچون عربی و بلوچ و … وجود دارند و در طول هزاره‌ها در کنار هم زندگی کرده‌اند. ولی کشورهای تازه تاسیس شده و بی‌تاریخ، از همین تفاوت‌های بسیار زیبا، زشتی تفرقه ساخته‌اند و از آن‌جا که خود از این هویت کهن و تاریخی بی‌بهره‌اند، بر طبل جدایی، آهنگ ناخوش تجزیه می‌زنند.
مساله واقعا ناراحت‌کننده و تا حد زیادی تاسف‌زا، آن‌جاست که کشور تازه تاسیسی که حتی نصف عمر خود باشگاه تراکتور هم سابقه ندارد، کاندید پانترک‌ها برای الحاق یا اتحاد معرفی می‌شود. در حالی که تاریخ چند هزار ساله ایران، همراه با حضور منطقه آذربایجان معنا دارد و پشت کردن به این فرهنگ و تاریخ، تنها غفلت، ناآگاهی و تا حد زیادی فهم ساده لوحانه است.
آذربایجان در طول تاریخ به منطقه جنوب رود ارس و جایی که امروز جزو خاک ایران است گفته می‌شده است و منطقه آران و شروان و قفقاز در شمال رود ارس، که تا همین عهدنامه گلستان و ترکمن‌چای جزو ایران بود، نام آذربایجان نداشته است. به‌نظر می‌رسد نامگذاری جعلی کشور جدید، به‌دلیل نفوذ استعمار و شاید به هدف تجزیه ایران بوده است. شروع اولیه و محدود حضور ترکان در این منطقه برای اولین‌بار از هزار سال پیش به این‌سو اتفاق می‌افتد و تا قرن هفتم هجری به‌طور مستند زبان اهالی مردم منطقه فارسی بوده است که به تدریج نفوذ زبان ترکی افزایش پیدا می‌کند. از طرفی حتی آزمایش‌های جدید ژنتیک نشان می‌دهد که مردم آذربایجان، با بقیه مناطق ایران بیشترین قرابت ژنتیکی را دارند و ربط دادن خودشان به تاریخ ترک‌های شرق آسیا، از اساس ساختگی و جعلی ست.
در یک کلام باید گفت که در ماجرای قهرمانی تراکتور تبریز، هواداری از پانترک‌ها، سکوت در برابر این هویت‌سازی‌های جعلی و افراشتن پرچم‌های بیگانه و … ناشی از فهم ضعیف تاریخ و فرهنگ بوده و سو استفاده از همین ناآگاهی، آسان‌ترین کار ممکن برای همراه سازی مردم با جدایی طلب‌هاست.
پرده چهارم: اینجا ایران است
فوتبال و قهرمانی در آن، علی‌الخصوص فوتبال مافیایی و دولتی ایران، در مقابل هویت و وطن هیچ است. هیچ تیم ایرانی نماد تعصب قومیت خاصی نبوده و نیست، در واقع، این جعل پانترک‌هاست. آرزوی آن‌ها، کشاندن کشور به ورطه اختلاف قبیله‌ای و قومی‌ست. این که کسی پرچم کشورهای بیگانه را در خاک ایران به دست می‌گیرد، تجزیه‌طلب است و هیچ معنی دیگری ندارد.
تعارف را باید کنار گذاشت، چه آذری باشد و چه کرد و چه لر و … با وطن شوخی نداریم. مطمئن باشید که همین حالا، اگر باکری‌ها زنده بودند هم، بازی تراکتور را از نزدیک می‌دیدند و با بقیه مردم، برای قهرمانی آن، شادی می‌کردند. اما وقتی پای وطن بود، 31 عاشوراها در خط مقدم جنگ برای ایران جنگیده‌اند و در وجب به وجب خوزستان و ایلام و کردستان، ترک‌زبانان همین مرز و بوم برای حفظ همین خاک ایران، جانبازی کرده‌اند.
حالا هم، ترک‌زبانان ایران و مردم شریف تبریز وظیفه دارند مثل همان دوران، روبروی دشمنی که به‌دنبال تفرقه و اختلاف است، پشتشان را به ایران کهن گرم کنند و خودشان در خط مقدم مقابله با جعل تاریخ و هویت‌سازی پوچ بایستند. نباید اجازه داده شود که با دروغ و سمپاشی، کودکان، نوجوانان و حتی جوانان ترک‌زبان ایرانی را گمراه کنند. مردم ایران هم چه ترک، چه لر و چه کرد، چه سیاستمدار و چه یک فرد عامی و چه حتی غیر فوتبال‌دوست، باید با این مساله مقابله کنند.
(رونوشت به ورزشکاران و هنرمندان و سلبریتی‌ها و …….که سکوت‌شان خیانت مسلم و آشکار است)
پایان پیام
نویسنده: بهرام غضنفری
بیشتر بخوانید: