۲۱ میلیون تن پسماند تصویر زشتی که از خود ساختیم

طبیعت همیشه ما را از خود می‌داند؛ گویی مادر مهربانی‌ است که با آغوشی باز، فرزندانش را در هر شرایطی می‌پذیرد. با تمام توان و صبوری‌اش تلاش می‌کند به ما بفهماند که پیوند ما با او جدایی‌ناپذیر است. حتی اگر فاصله بگیریم، حتی اگر پشت کنیم و دور شویم، باز راهی برای بازگشت پیش پایمان می‌گذارد. باز هم ما را به خانه‌ نخستین‌مان دعوت می‌کند.

آینه وجودمان کدر شده است

شاید هنوز هم دیر نشده باشد. شاید اگر بخواهیم، بتوانیم دوباره شنونده‌ی صدای طبیعت باشیم؛ پیش از آن‌که برای همیشه خاموش شود.